حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلانَ، قَالَ: حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ: حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ رِبْعِيِّ بْنِ حِرَاشٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَوَى إِلَى فِرَاشِهِ، قَالَ: اللَّهُمَّ بِاسْمِكَ أَمُوتُ وَأَحْيَا، وَإِذَا اسْتَيْقَظَ، قَالَ: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَحْيَانًا بَعْدَمَا أَمَاتَنَا وَإِلَيْهِ النُّشُورُ.
Huzayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ yotoqlariga kelganlarida: «Allohim, Sening isming bilan oʻlaman va tirilaman», der edilar. Uygʻonganlarida esa: «Bizni oʻldirganidan soʻng qayta tiriltirgan Allohga hamdlar boʻlsin, qaytish ham Uning Oʻzigadir», der edilar.