حَدَّثَنَا عَبْدُ اللهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ‏:‏ حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَاصِمٍ، قَالَ‏:‏ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ أَنَسٍ‏:‏ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ شَاكِيًا، فَخَرَجَ يَتَوَكَّأُ عَلَى أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ وَعَلَيْهِ ثَوْبٌ قِطْرِيٌّ، قَدْ تَوَشَّحَ بِهِ فَصَلَّى بِهِمْ‏.‏

Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ betob edilar; shunda Usoma ibn Zaydga suyanib chiqdilar. Ustlarida qitriy (dagʻal paxta matosidan) kiyim boʻlib, uni yelkalariga tashlab olgan edilar, soʻng odamlarga imomlik qilib namoz oʻqib berdilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ бетоб эдилар; шунда Усома ибн Зайдга суяниб чиқдилар. Устларида қитрий (дағал пахта матосидан) кийим бўлиб, уни елкаларига ташлаб олган эдилар, сўнг одамларга имомлик қилиб намоз ўқиб бердилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ‏:‏ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُبَارَكِ، قَالَ‏:‏ حَدَّثَنَا عَطَاءُ بْنُ مُسْلِمٍ الْخَفَّافُ الْحَلَبِيُّ، قَالَ‏:‏ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ بُرْقَانَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ، عَنِ الْفَضْلِ بْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ‏:‏ دَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم، فِي مَرَضِهِ الَّذِي تُوُفِّيَ فِيهِ، وَعَلَى رَأْسِهِ عِصَابَةٌ صَفْرَاءُ، فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ، فَقَالَ‏:‏ يَا فَضْلُ قُلْتُ‏:‏ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللهِ، قَالَ‏:‏ اشْدُدْ بِهَذِهِ الْعِصَابَةِ رَأْسِي قَالَ‏:‏ فَفَعَلْتُ، ثُمَّ قَعَدَ فَوَضَعَ كَفَّهُ عَلَى مَنْكِبِي، ثُمَّ قَامَ فَدَخَلَ فِي الْمَسْجِدِ‏.‏

Fazl ibn Abbos (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ vafot etgan kasalliklari chogʻida huzurlariga kirdim, boshlarida sariq bogʻich bor edi. Men u zotga salom berdim. U zot: «Ey Fazl!», dedilar. Men: «Labbay, ey Rasululloh!», dedim. U zot: «Mana shu bogʻich bilan boshimni mahkam bogʻlab qoʻy», dedilar. Men shunday qildim. Soʻng u zot oʻtirib, kaftlarini yelkamga qoʻydilar, keyin turib, masjidga kirdilar.Фазл ибн Аббос (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ вафот этган касалликлари чоғида ҳузурларига кирдим, бошларида сариқ боғич бор эди. Мен у зотга салом бердим. У зот: «Эй Фазл!», дедилар. Мен: «Лаббай, эй Расулуллоҳ!», дедим. У зот: «Мана шу боғич билан бошимни маҳкам боғлаб қўй», дедилар. Мен шундай қилдим. Сўнг у зот ўтириб, кафтларини елкамга қўйдилар, кейин туриб, масжидга кирдилар.