حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ رُفَيْعٍ، قَالَ: دَخَلْتُ أَنَا وَشَدَّادُ بْنُ مَعْقِلٍ عَلَى ابْنِ عَبَّاسٍ، فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ: «مَا تَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ إِلَّا مَا بَيْنَ هَذَيْنِ اللَّوْحَيْنِ» وَدَخَلْنَا عَلَى مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ فَقَالَ مِثْلَ ذَلِكَ. قَالَ: وَكَانَ الْمُخْتَارُ يَقُولُ الْوَحْيُ
Abdulaziz ibn Rufayʼ aytdi: Men va Shaddod ibn Maʼqil Ibn Abbosning huzuriga kirdik. Ibn Abbos: «Rasululloh ﷺ mana shu ikki muqova orasidagidan boshqa hech narsa qoldirmaganlar», dedi. Soʻng biz Muhammad ibn Alining huzuriga kirdik, u ham xuddi shunday dedi. (Abdulaziz) aytdi: Muxtor esa vahiy (kelmoqda), der edi.Абдулазиз ибн Руфайъ айтди: Мен ва Шаддод ибн Маъқил Ибн Аббоснинг ҳузурига кирдик. Ибн Аббос: «Расулуллоҳ ﷺ мана шу икки муқова орасидагидан бошқа ҳеч нарса қолдирмаганлар», деди. Сўнг биз Муҳаммад ибн Алининг ҳузурига кирдик, у ҳам худди шундай деди. (Абдулазиз) айтди: Мухтор эса ваҳий (келмоқда), дер эди.