حَدَّثَنَا عِصَامُ بْنُ خَالِدٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْحَسَنُ بْنُ أَيُّوبَ الْحَضْرَمِيُّ، قَالَ: أَرَانِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بُسْرٍ شَامَةً فِي قَرْنِهِ، فَوَضَعْتُ إِصْبُعِي عَلَيْهَا، فَقَالَ: وَضَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِصْبُعَهُ عَلَيْهَا، ثُمَّ قَالَ: «لَتَبْلُغَنَّ قَرْنًا» قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ: «وَكَانَ ذَا جُمَّةٍ
Abu Abdulloh al-Hasan ibn Ayyub al-Hazramiy aytdi: Abdulloh ibn Busr menga boshining bir tomonidagi (qarnidagi) xolni koʻrsatdi, men barmogʻimni uning ustiga qoʻydim. U: «Rasululloh ﷺ barmoqlarini uning ustiga qoʻyib: ‹Sen albatta bir qarnga yetasan›, dedilar», dedi. Abu Abdulloh: «U elkasiga tushadigan sochli edi», dedi.Абу Абдуллоҳ ал-Ҳасан ибн Айюб ал-Ҳазрамий айтди: Абдуллоҳ ибн Буср менга бошининг бир томонидаги (қарнидаги) холни кўрсатди, мен бармоғимни унинг устига қўйдим. У: «Расулуллоҳ ﷺ бармоқларини унинг устига қўйиб: ‹Сен албатта бир қарнга етасан›, дедилар», деди. Абу Абдуллоҳ: «У элкасига тушадиган сочли эди», деди.