حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُلَىِّ بْنِ رَبَاحٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ الْجُهَنِيِّ، قَالَ ثَلاَثُ سَاعَاتٍ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْهَانَا أَنْ نُصَلِّيَ فِيهِنَّ أَوْ نَقْبُرَ فِيهِنَّ مَوْتَانَا حِينَ تَطْلُعُ الشَّمْسُ بَازِغَةً حَتَّى تَرْتَفِعَ وَحِينَ يَقُومُ قَائِمُ الظَّهِيرَةِ حَتَّى تَمِيلَ وَحِينَ تَضَيَّفُ الشَّمْسُ لِلْغُرُوبِ حَتَّى تَغْرُبَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ يَكْرَهُونَ الصَّلاَةَ عَلَى الْجَنَازَةِ فِي هَذِهِ السَّاعَاتِ . وَقَالَ ابْنُ الْمُبَارَكِ مَعْنَى هَذَا الْحَدِيثِ أَنْ نَقْبُرَ فِيهِنَّ مَوْتَانَا . يَعْنِي الصَّلاَةَ عَلَى الْجَنَازَةِ . وَكَرِهَ الصَّلاَةَ عَلَى الْجَنَازَةِ عِنْدَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَعِنْدَ غُرُوبِهَا وَإِذَا انْتَصَفَ النَّهَارُ حَتَّى تَزُولَ الشَّمْسُ . وَهُوَ قَوْلُ أَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ . قَالَ الشَّافِعِيُّ لاَ بَأْسَ بِالصَّلاَةِ عَلَى الْجَنَازَةِ فِي السَّاعَاتِ الَّتِي تُكْرَهُ فِيهِنَّ الصَّلاَةُ .
Uqba ibn Omir al-Juhaniy (roziyallohu anhu) aytadi: Uch vaqt borki, Rasululloh ﷺ bizni shu (vaqtlar)da namoz oʻqishdan yoki oʻliklarimizni dafn qilishdan qaytarar edilar: quyosh chiqayotgan paytdan to (osmonga) koʻtarilguniga qadar, quyosh tikkaga kelib turgan paytdan to ogʻguniga qadar va quyosh botishga moyil boʻlgan paytdan to botguniga qadar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir. Nabiy ﷺ ashoblari va boshqalardan boʻlgan baʼzi ahli ilm shu (hadis) asosida amal qilib, bu vaqtlarda janoza ustida namoz oʻqishni makruh sanaydilar. Ibn Muborak: «Bu hadisning maʼnosi ‹oʻliklarimizni shu (vaqtlar)da dafn qilishimiz›, yaʼni janoza namozini (oʻqishimiz)dir», dedi. U quyosh chiqayotganda, botayotganda va kun tikkaga kelib quyosh ogʻgunicha janoza ustida namoz oʻqishni makruh sanadi. Bu Ahmad va Ishoqning soʻzidir. Shofiʼiy esa: «Namoz makruh sanaladigan vaqtlarda janoza ustida namoz oʻqishda zarar yoʻq», dedi.Уқба ибн Омир ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳу) айтади: Уч вақт борки, Расулуллоҳ ﷺ бизни шу (вақтлар)да намоз ўқишдан ёки ўликларимизни дафн қилишдан қайтарар эдилар: қуёш чиқаётган пайтдан то (осмонга) кўтарилгунига қадар, қуёш тиккага келиб турган пайтдан то оғгунига қадар ва қуёш ботишга мойил бўлган пайтдан то ботгунига қадар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Набий ﷺ ашоблари ва бошқалардан бўлган баъзи аҳли илм шу (ҳадис) асосида амал қилиб, бу вақтларда жаноза устида намоз ўқишни макруҳ санайдилар. Ибн Муборак: «Бу ҳадиснинг маъноси ‹ўликларимизни шу (вақтлар)да дафн қилишимиз›, яъни жаноза намозини (ўқишимиз)дир», деди. У қуёш чиқаётганда, ботаётганда ва кун тиккага келиб қуёш оғгунича жаноза устида намоз ўқишни макруҳ санади. Бу Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир. Шофиъий эса: «Намоз макруҳ саналадиган вақтларда жаноза устида намоз ўқишда зарар йўқ», деди.