حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا افْتَتَحَ الصَّلاَةَ يَرْفَعُ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ مَنْكِبَيْهِ وَإِذَا رَكَعَ وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ . وَزَادَ ابْنُ أَبِي عُمَرَ فِي حَدِيثِهِ وَكَانَ لاَ يَرْفَعُ بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ .
Solim otasi (Ibn Umar (roziyallohu anhumo))dan rivoyat qiladi. U: «Men Rasululloh ﷺni koʻrdimki, namozni boshlaganlarida qoʻllarini yelkalari barobariga koʻtarar, rukuʼ qilganlarida ham, boshlarini rukuʼdan koʻtarganlarida ham (shunday qilar) edilar», dedi. Ibn Abu Umar oʻz hadisida: «U zot ikki sajda orasida (qoʻllarini) koʻtarmas edilar», deb (rivoyatga) qoʻshdi.Солим отаси (Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо))дан ривоят қилади. У: «Мен Расулуллоҳ ﷺни кўрдимки, намозни бошлаганларида қўлларини елкалари баробарига кўтарар, рукуъ қилганларида ҳам, бошларини рукуъдан кўтарганларида ҳам (шундай қилар) эдилар», деди. Ибн Абу Умар ўз ҳадисида: «У зот икки сажда орасида (қўлларини) кўтармас эдилар», деб (ривоятга) қўшди.