حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَبِي الشَّوَارِبِ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا أُقِيمَتِ الصَّلاَةُ فَلاَ تَأْتُوهَا وَأَنْتُمْ تَسْعَوْنَ وَلَكِنِ ائْتُوهَا وَأَنْتُمْ تَمْشُونَ وَعَلَيْكُمُ السَّكِينَةُ فَمَا أَدْرَكْتُمْ فَصَلُّوا وَمَا فَاتَكُمْ فَأَتِمُّوا " . وَفِي الْبَابِ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ وَأُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ وَأَبِي سَعِيدٍ وَزَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ وَجَابِرٍ وَأَنَسٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى اخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ فِي الْمَشْىِ إِلَى الْمَسْجِدِ فَمِنْهُمْ مَنْ رَأَى الإِسْرَاعَ إِذَا خَافَ فَوْتَ التَّكْبِيرَةِ الأُولَى حَتَّى ذُكِرَ عَنْ بَعْضِهِمْ أَنَّهُ كَانَ يُهَرْوِلُ إِلَى الصَّلاَةِ . وَمِنْهُمْ مَنْ كَرِهَ الإِسْرَاعَ وَاخْتَارَ أَنْ يَمْشِيَ عَلَى تُؤَدَةٍ وَوَقَارٍ وَبِهِ يَقُولُ أَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ وَقَالاَ الْعَمَلُ عَلَى حَدِيثِ أَبِي هُرَيْرَةَ . وَقَالَ إِسْحَاقُ إِنْ خَافَ فَوْتَ التَّكْبِيرَةِ الأُولَى فَلاَ بَأْسَ أَنْ يُسْرِعَ فِي الْمَشْىِ .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Namozga iqomat aytilganda, unga shoshib (yugurib) kelmanglar, balki unga osoyishta holda yurib kelinglar. (Imom bilan) yetganingizni oʻqinglar, qoldirib qoʻyganingizni esa (oʻzingiz) toʻldiringlar», dedilar. Bu bobda Abu Qatoda, Ubay ibn Kaʼb, Abu Said, Zayd ibn Sobit, Jobir va Anasdan ham (rivoyatlar) bor. Abu Iso aytdi: Ilm ahli masjidga yurib borish haqida ixtilof qilishgan: ulardan baʼzilari, agar birinchi takbirni boy berishdan qoʻrqsa, tezlashishni (joiz) deb koʻrgan, hatto ulardan baʼzisi namozga yengil yugurib borardi deb (ham) zikr qilingan. Ulardan baʼzilari esa tezlashishni makruh sanab, sokinlik va viqor bilan yurishni ixtiyor qilgan; Ahmad va Ishoq ham shuni aytadilar va ular: Amal Abu Hurayraning hadisiga binoandir, deyishdi. Ishoq aytdi: Agar birinchi takbirni boy berishdan qoʻrqsa, yurishda tezlashsa zarari yoʻq.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Намозга иқомат айтилганда, унга шошиб (югуриб) келманглар, балки унга осойишта ҳолда юриб келинглар. (Имом билан) етганингизни ўқинглар, қолдириб қўйганингизни эса (ўзингиз) тўлдиринглар», дедилар. Бу бобда Абу Қатода, Убай ибн Каъб, Абу Саид, Зайд ибн Собит, Жобир ва Анасдан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо айтди: Илм аҳли масжидга юриб бориш ҳақида ихтилоф қилишган: улардан баъзилари, агар биринчи такбирни бой беришдан қўрқса, тезлашишни (жоиз) деб кўрган, ҳатто улардан баъзиси намозга енгил югуриб борарди деб (ҳам) зикр қилинган. Улардан баъзилари эса тезлашишни макруҳ санаб, сокинлик ва виқор билан юришни ихтиёр қилган; Аҳмад ва Ишоқ ҳам шуни айтадилар ва улар: Амал Абу Ҳурайранинг ҳадисига биноандир, дейишди. Ишоқ айтди: Агар биринчи такбирни бой беришдан қўрқса, юришда тезлашса зарари йўқ.