حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَوْفَى، عَنْ سَعْدِ بْنِ هِشَامٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا لَمْ يُصَلِّ مِنَ اللَّيْلِ - مَنَعَهُ مِنْ ذَلِكَ النَّوْمُ أَوْ غَلَبَتْهُ عَيْنَاهُ صَلَّى مِنَ النَّهَارِ ثِنْتَىْ عَشْرَةَ رَكْعَةً . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَسَعْدُ بْنُ هِشَامٍ هُوَ ابْنُ عَامِرٍ الأَنْصَارِيُّ وَهِشَامُ بْنُ عَامِرٍ هُوَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . حَدَّثَنَا عَبَّاسٌ هُوَ ابْنُ عَبْدِ الْعَظِيمِ الْعَنْبَرِيُّ حَدَّثَنَا عَتَّابُ بْنُ الْمُثَنَّى عَنْ بَهْزِ بْنِ حَكِيمٍ قَالَ كَانَ زُرَارَةُ بْنُ أَوْفَى قَاضِيَ الْبَصْرَةِ وَكَانَ يَؤُمُّ فِي بَنِي قُشَيْرٍ فَقَرَأَ يَوْمًا فِي صَلاَةِ الصُّبْحِ: (فَإِذَا نُقِرَ فِي النَّاقُورِ * فَذَلِكَ يَوْمَئِذٍ يَوْمٌ عَسِيرٌ ) فَخَرَّ مَيِّتًا فَكُنْتُ فِيمَنِ احْتَمَلَهُ إِلَى دَارِهِ .
Qutayba bizga aytib berdi: Abu Avona bizga Qatodadan, u Zuroro ibn Avfodan, u Saʼd ibn Hishomdan, u Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qildi. U (Oisha) dedi: Nabiy ﷺ kechasi namoz oʻqimay qolganlarida — buni uyqu toʻsib qoʻyganda yoki koʻzlari gʻolib kelganda — kunduzi oʻn ikki rakaʼat (namoz) oʻqir edilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir. Abu Iso aytdi: Saʼd ibn Hishom — bu Ibn Omir al-Ansoriydir, Hishom ibn Omir esa Nabiy ﷺning sahobalaridan biridir. Abbos — bu Ibn Abdulazim al-Anbariydir — bizga aytib berdi: Attob ibn al-Musanno bizga Bahz ibn Hakimdan rivoyat qilib aytdi: Zuroro ibn Avfo Basra qozisi edi va Banu Qushayrga imom boʻlardi. Bir kuni bomdod namozida: {Bas, qachon Soʼrda (Surnayda) dam urilsa * Oʻsha kun ogʻir kun boʻlur} (Muddassir 8-9) (oyatini) oʻqib, oʻlik holda yiqildi. Men uni uyiga koʻtarib olib borganlar orasida edim.Қутайба бизга айтиб берди: Абу Авона бизга Қатодадан, у Зуроро ибн Авфодан, у Саъд ибн Ҳишомдан, у Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилди. У (Оиша) деди: Набий ﷺ кечаси намоз ўқимай қолганларида — буни уйқу тўсиб қўйганда ёки кўзлари ғолиб келганда — кундузи ўн икки ракаъат (намоз) ўқир эдилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Абу Исо айтди: Саъд ибн Ҳишом — бу Ибн Омир ал-Ансорийдир, Ҳишом ибн Омир эса Набий ﷺнинг саҳобаларидан биридир. Аббос — бу Ибн Абдулазим ал-Анбарийдир — бизга айтиб берди: Аттоб ибн ал-Мусанно бизга Баҳз ибн Ҳакимдан ривоят қилиб айтди: Зуроро ибн Авфо Басра қозиси эди ва Бану Қушайрга имом бўларди. Бир куни бомдод намозида: {Бас, қачон Сўрда (Сурнайда) дам урилса * Ўша кун оғир кун бўлур} (Муддассир 8-9) (оятини) ўқиб, ўлик ҳолда йиқилди. Мен уни уйига кўтариб олиб борганлар орасида эдим.