حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ مَا كَانَ خُلُقٌ أَبْغَضَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْكَذِبِ وَلَقَدْ كَانَ الرَّجُلُ يُحَدِّثُ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِالْكِذْبَةِ فَمَا يَزَالُ فِي نَفْسِهِ حَتَّى يَعْلَمَ أَنَّهُ قَدْ أَحْدَثَ مِنْهَا تَوْبَةً . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, u aytdi: Rasululloh ﷺga yolgʻondan koʻra yomonroq koʻriladigan xulq boʻlmas edi. Kishi Nabiy ﷺ huzurida bir yolgʻon soʻz gapirib qolsa, u zot (u kishi) bundan tavba qilganini bilmagunlaricha (bu narsa) qalblarida saqlanib turardi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasandir.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, у айтди: Расулуллоҳ ﷺга ёлғондан кўра ёмонроқ кўриладиган хулқ бўлмас эди. Киши Набий ﷺ ҳузурида бир ёлғон сўз гапириб қолса, у зот (у киши) бундан тавба қилганини билмагунларича (бу нарса) қалбларида сақланиб турарди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасандир.