أَخْبَرَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَيُّوبَ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ زَحْرٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ يَزِيدَ، عَنِ الْقَاسِمِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ أَغْبَطَ أَوْلِيَائِي عِنْدِي لَمُؤْمِنٌ خَفِيفُ الْحَاذِ ذُو حَظٍّ مِنَ الصَّلاَةِ أَحْسَنَ عِبَادَةَ رَبِّهِ وَأَطَاعَهُ فِي السِّرِّ وَكَانَ غَامِضًا فِي النَّاسِ لاَ يُشَارُ إِلَيْهِ بِالأَصَابِعِ وَكَانَ رِزْقُهُ كَفَافًا فَصَبَرَ عَلَى ذَلِكَ " . ثُمَّ نَفَضَ بِيَدِهِ فَقَالَ " عُجِّلَتْ مَنِيَّتُهُ قَلَّتْ بَوَاكِيهِ قَلَّ تُرَاثُهُ " . وَبِهَذَا الإِسْنَادِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " عَرَضَ عَلَىَّ رَبِّي لِيَجْعَلَ لِي بَطْحَاءَ مَكَّةَ ذَهَبًا قُلْتُ لاَ يَا رَبِّ وَلَكِنْ أَشْبَعُ يَوْمًا وَأَجُوعُ يَوْمًا أَوْ قَالَ ثَلاَثًا أَوْ نَحْوَ هَذَا فَإِذَا جُعْتُ تَضَرَّعْتُ إِلَيْكَ وَذَكَرْتُكَ وَإِذَا شَبِعْتُ شَكَرْتُكَ وَحَمِدْتُكَ " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ . وَفِي الْبَابِ عَنْ فَضَالَةَ بْنِ عُبَيْدٍ . وَالْقَاسِمُ هَذَا هُوَ ابْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَيُكْنَى أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَهُوَ مَوْلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ خَالِدِ بْنِ يَزِيدَ بْنِ مُعَاوِيَةَ وَهُوَ شَامِيٌّ ثِقَةٌ وَعَلِيُّ بْنُ يَزِيدَ ضَعِيفُ الْحَدِيثِ وَيُكْنَى أَبَا عَبْدِ الْمَلِكِ .
Abu Umoma (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi: U zot: «Mening huzurimda avliyolarimning eng havas qilingani — moli oz boʻlgan, namozdan nasibasi bor, Robbiga eng goʻzal ibodat qiladigan, Unga yashirincha ham itoat etadigan, odamlar orasida koʻzga tashlanmaydigan, barmoq bilan koʻrsatilmaydigan, rizqi faqat oʻziga yetadigan miqdorda boʻlib, shunga sabr qilgan moʻmindir», dedilar. Soʻng qoʻllarini silkitib: «Uning ajali tez keldi, yigʻlovchilari oz boʻldi, merosi ham kam boʻldi», dedilar. Yana shu sanad bilan Nabiy ﷺdan rivoyat qilinadiki, u zot: «Robbim Makkaning vodiysini menga oltinga aylantirib berishni taklif qildi. Men: ‹Yoʻq, ey Robbim, balki men bir kun toʻyay, bir kun och qolay›, dedim — yoki ‹uch kun› dedilar yoxud shunga oʻxshash (gap aytdilar) — ‹Och qolganimda Senga zorlanaman va Seni yod etaman, toʻyganimda esa Senga shukr qilaman va hamd aytaman›, dedim», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasandir. Bu bobda Fazola ibn Ubayddan ham (rivoyat) bor.Абу Умома (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺдан ривоят қилади: У зот: «Менинг ҳузуримда авлиёларимнинг энг ҳавас қилингани — моли оз бўлган, намоздан насибаси бор, Роббига энг гўзал ибодат қиладиган, Унга яширинча ҳам итоат этадиган, одамлар орасида кўзга ташланмайдиган, бармоқ билан кўрсатилмайдиган, ризқи фақат ўзига етадиган миқдорда бўлиб, шунга сабр қилган мўминдир», дедилар. Сўнг қўлларини силкитиб: «Унинг ажали тез келди, йиғловчилари оз бўлди, мероси ҳам кам бўлди», дедилар. Яна шу санад билан Набий ﷺдан ривоят қилинадики, у зот: «Роббим Макканинг водийсини менга олтинга айлантириб беришни таклиф қилди. Мен: ‹Йўқ, эй Роббим, балки мен бир кун тўяй, бир кун оч қолай›, дедим — ёки ‹уч кун› дедилар ёхуд шунга ўхшаш (гап айтдилар) — ‹Оч қолганимда Сенга зорланаман ва Сени ёд этаман, тўйганимда эса Сенга шукр қиламан ва ҳамд айтаман›, дедим», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасандир. Бу бобда Фазола ибн Убайддан ҳам (ривоят) бор.