حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ، أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مُسْلِمٍ، عَنِ الْحَسَنِ، وَقَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يُجَاءُ بِابْنِ آدَمَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ كَأَنَّهُ بَذَجٌ فَيُوقَفُ بَيْنَ يَدَىِ اللَّهِ فَيَقُولُ اللَّهُ لَهُ أَعْطَيْتُكَ وَخَوَّلْتُكَ وَأَنْعَمْتُ عَلَيْكَ فَمَاذَا صَنَعْتَ . فَيَقُولُ يَا رَبِّ جَمَعْتُهُ وَثَمَّرْتُهُ فَتَرَكْتُهُ أَكْثَرَ مَا كَانَ فَارْجِعْنِي آتِكَ بِهِ . فَيَقُولُ لَهُ أَرِنِي مَا قَدَّمْتَ . فَيَقُولُ يَا رَبِّ جَمَعْتُهُ وَثَمَّرْتُهُ فَتَرَكْتُهُ أَكْثَرَ مَا كَانَ فَارْجِعْنِي آتِكَ بِهِ . فَإِذَا عَبْدٌ لَمْ يُقَدِّمْ خَيْرًا فَيُمْضَى بِهِ إِلَى النَّارِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى وَقَدْ رَوَى هَذَا الْحَدِيثَ غَيْرُ وَاحِدٍ عَنِ الْحَسَنِ قَوْلَهُ وَلَمْ يُسْنِدُوهُ . وَإِسْمَاعِيلُ بْنُ مُسْلِمٍ يُضَعَّفُ فِي الْحَدِيثِ مِنْ قِبَلِ حِفْظِهِ . وَفِي الْبَابِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَأَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ .
Anas (roziyallohu anhu)dan, Nabiy ﷺdan rivoyat qilinadi: U zot: «Qiyomat kuni Odam bolasi xuddi qoʻzichoqdek (ojiz holda) keltiriladi va Allohning huzurida toʻxtatiladi. Bas, Alloh unga: ‹Men senga (mol) berdim, seni (boylikka) ega qildim va senga neʼmat ato etdim. Sen nima qilding?› deydi. U: ‹Ey Robbim, men uni toʻpladim, koʻpaytirdim va uni boʻlganidan koʻpaytirib qoldirdim. Bas, meni (dunyoga) qaytar, men uni Senga keltiraman›, deydi. (Alloh) unga: ‹Menga oldindan nima yuborganingni koʻrsat›, deydi. U: ‹Ey Robbim, men uni toʻpladim, koʻpaytirdim va uni boʻlganidan koʻpaytirib qoldirdim. Bas, meni (dunyoga) qaytar, men uni Senga keltiraman›, deydi. Bas, u — hech qanday yaxshilikni oldindan yubormagan banda boʻlib chiqadi va oʻtga olib ketiladi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadisni bir nechalari Hasandan uning oʻz soʻzi (mavquf) sifatida rivoyat qilgan va uni (Nabiyga) nisbat bermagan. Ismoil ibn Muslim esa hofizasi sababli hadisda zaif sanaladi. Bu bobda Abu Hurayra va Abu Said al-Xudriydan ham (rivoyat) bor.Анас (розияллоҳу анҳу)дан, Набий ﷺдан ривоят қилинади: У зот: «Қиёмат куни Одам боласи худди қўзичоқдек (ожиз ҳолда) келтирилади ва Аллоҳнинг ҳузурида тўхтатилади. Бас, Аллоҳ унга: ‹Мен сенга (мол) бердим, сени (бойликка) эга қилдим ва сенга неъмат ато этдим. Сен нима қилдинг?› дейди. У: ‹Эй Роббим, мен уни тўпладим, кўпайтирдим ва уни бўлганидан кўпайтириб қолдирдим. Бас, мени (дунёга) қайтар, мен уни Сенга келтираман›, дейди. (Аллоҳ) унга: ‹Менга олдиндан нима юборганингни кўрсат›, дейди. У: ‹Эй Роббим, мен уни тўпладим, кўпайтирдим ва уни бўлганидан кўпайтириб қолдирдим. Бас, мени (дунёга) қайтар, мен уни Сенга келтираман›, дейди. Бас, у — ҳеч қандай яхшиликни олдиндан юбормаган банда бўлиб чиқади ва ўтга олиб кетилади», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадисни бир нечалари Ҳасандан унинг ўз сўзи (мавқуф) сифатида ривоят қилган ва уни (Набийга) нисбат бермаган. Исмоил ибн Муслим эса ҳофизаси сабабли ҳадисда заиф саналади. Бу бобда Абу Ҳурайра ва Абу Саид ал-Худрийдан ҳам (ривоят) бор.