حَدَّثَنَا عَبَّادُ بْنُ يَعْقُوبَ الْكُوفِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْفَضْلِ بْنِ عَطِيَّةَ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا اسْتَوَى عَلَى الْمِنْبَرِ اسْتَقْبَلْنَاهُ بِوُجُوهِنَا . قَالَ أَبُو عِيسَى وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ عُمَرَ وَحَدِيثُ مَنْصُورٍ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ مُحَمَّدِ بْنِ الْفَضْلِ بْنِ عَطِيَّةَ . وَمُحَمَّدُ بْنُ الْفَضْلِ بْنِ عَطِيَّةَ ضَعِيفٌ ذَاهِبُ الْحَدِيثِ عِنْدَ أَصْحَابِنَا . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ يَسْتَحِبُّونَ اسْتِقْبَالَ الإِمَامِ إِذَا خَطَبَ . وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ وَالشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَلاَ يَصِحُّ فِي هَذَا الْبَابِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم شَيْءٌ .
Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U: «Rasululloh ﷺ minbarga koʻtarilganlarida, biz yuzlarimiz bilan u zotga roʻbaru boʻlar edik», dedi. Abu Iso aytdi: Bu bobda Ibn Umardan ham (rivoyat) bor. Mansurning hadisini biz faqat Muhammad ibn al-Fazl ibn Atiyyaning hadisi orqaligina bilamiz. Muhammad ibn al-Fazl ibn Atiyya esa bizning ashoblarimiz nazdida zaif, hadisi tashlangan (rovi)dir. Nabiy ﷺning ashoblaridan va boshqalardan boʻlgan ilm ahli nazdida amal shunga muvofiqdir: ular imom xutba qilganda unga roʻbaru boʻlishni mustahab koʻradilar. Bu Sufyon as-Savriy, Shofeiy, Ahmad va Ishoqning soʻzidir. Abu Iso aytdi: Bu bobda Nabiy ﷺdan biror sahih (rivoyat) yoʻq.Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У: «Расулуллоҳ ﷺ минбарга кўтарилганларида, биз юзларимиз билан у зотга рўбару бўлар эдик», деди. Абу Исо айтди: Бу бобда Ибн Умардан ҳам (ривоят) бор. Мансурнинг ҳадисини биз фақат Муҳаммад ибн ал-Фазл ибн Атийянинг ҳадиси орқалигина биламиз. Муҳаммад ибн ал-Фазл ибн Атийя эса бизнинг ашобларимиз наздида заиф, ҳадиси ташланган (рови)дир. Набий ﷺнинг ашобларидан ва бошқалардан бўлган илм аҳли наздида амал шунга мувофиқдир: улар имом хутба қилганда унга рўбару бўлишни мустаҳаб кўрадилар. Бу Суфён ас-Саврий, Шофеий, Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир. Абу Исо айтди: Бу бобда Набий ﷺдан бирор саҳиҳ (ривоят) йўқ.