Ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Musulmonni soʻkish fosiqlik, uni bilan urushish esa kufrdir», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahih hadisdir. Bu hadisning maʼnosi shuki, «uni bilan urushish kufrdir» degani islomdan irtidod qilish (chiqib ketish) kabi kufr emasdir. Bunga dalil Nabiy ﷺdan rivoyat qilingan: «Kim qasddan oʻldirilsa, oʻldirilganning egalari ixtiyorlidirlar — istasalar (qotilni) oʻldiradilar, istasalar afv etadilar», degan hadisdir. Agar oʻldirish kufr boʻlganida, (qotilni) oʻldirish vojib boʻlar va afv qilish toʻgʻri boʻlmas edi. Ibn Abbos, Tovus, Ato va ilm ahlidan bir nechalaridan rivoyat qilinishicha, ular: «(Bu) kufrdan past kufr va fosiqlikdan past fosiqlikdir», deganlar.Ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Мусулмонни сўкиш фосиқлик, уни билан урушиш эса куфрдир», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Бу ҳадиснинг маъноси шуки, «уни билан урушиш куфрдир» дегани исломдан иртидод қилиш (чиқиб кетиш) каби куфр эмасдир. Бунга далил Набий ﷺдан ривоят қилинган: «Ким қасддан ўлдирилса, ўлдирилганнинг эгалари ихтиёрлидирлар — истасалар (қотилни) ўлдирадилар, истасалар афв этадилар», деган ҳадисдир. Агар ўлдириш куфр бўлганида, (қотилни) ўлдириш вожиб бўлар ва афв қилиш тўғри бўлмас эди. Ибн Аббос, Товус, Ато ва илм аҳлидан бир нечаларидан ривоят қилинишича, улар: «(Бу) куфрдан паст куфр ва фосиқликдан паст фосиқликдир», деганлар.