حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ، أَنْبَأَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ اسْتَأْذَنْتُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي دَيْنٍ كَانَ عَلَى أَبِي فَقَالَ " مَنْ هَذَا " . فَقُلْتُ أَنَا . فَقَالَ " أَنَا أَنَا " . كَأَنَّهُ كَرِهَ ذَلِكَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Jobir (roziyallohu anhu) aytadi: Men otamning zimmasidagi qarz xususida Nabiy ﷺning huzurlariga kirishga izn soʻradim. Shunda u zot: «Bu kim?» dedilar. Men: «Men», dedim. U zot bundan yoqtirmagandek: «Men, men (deysanmi)?!» dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Жобир (розияллоҳу анҳу) айтади: Мен отамнинг зиммасидаги қарз хусусида Набий ﷺнинг ҳузурларига киришга изн сўрадим. Шунда у зот: «Бу ким?» дедилар. Мен: «Мен», дедим. У зот бундан ёқтирмагандек: «Мен, мен (дейсанми)?!» дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.