حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، وَغَيْرُ، وَاحِدٍ، قَالُوا حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ الْبُرْسَانِيُّ، عَنْ عَبْدِ الْحَمِيدِ بْنِ جَعْفَرٍ، أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنِ ابْنِ مِينَاءَ، عَنْ أَبِي سَعْدِ بْنِ أَبِي فَضَالَةَ الأَنْصَارِيِّ، وَكَانَ، مِنَ الصَّحَابَةِ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِذَا جَمَعَ اللَّهُ النَّاسَ لِيَوْمِ الْقِيَامَةِ لِيَوْمٍ لاَ رَيْبَ فِيهِ نَادَى مُنَادٍ مَنْ كَانَ أَشْرَكَ فِي عَمَلٍ عَمِلَهُ لِلَّهِ أَحَدًا فَلْيَطْلُبْ ثَوَابَهُ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ أَغْنَى الشُّرَكَاءِ عَنِ الشِّرْكِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ مُحَمَّدِ بْنِ بَكْرٍ .
Abu Saʼd ibn Abu Fazola al-Ansoriy (roziyallohu anhu) — u sahobalardan edi — aytdi: Men Rasululloh ﷺni shunday deyayotganlarini eshitdim: «Alloh odamlarni hech shubha boʻlmagan Qiyomat kuni uchun toʻplaganida, bir jarchi: ‹Kim Alloh uchun qilgan bir amalida boshqa birovni (Allohga) sherik qilgan boʻlsa, uning savobini Allohdan oʻzganing oldidan talab qilsin; chunki Alloh sheriklardan eng beniyozdir (sherikka muhtoj emasdir)›, deb nido qiladi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir, biz uni faqat Muhammad ibn Bakrning hadisidan bilamiz.Абу Саъд ибн Абу Фазола ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) — у саҳобалардан эди — айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺни шундай деяётганларини эшитдим: «Аллоҳ одамларни ҳеч шубҳа бўлмаган Қиёмат куни учун тўплаганида, бир жарчи: ‹Ким Аллоҳ учун қилган бир амалида бошқа бировни (Аллоҳга) шерик қилган бўлса, унинг савобини Аллоҳдан ўзганинг олдидан талаб қилсин; чунки Аллоҳ шериклардан энг бениёздир (шерикка муҳтож эмасдир)›, деб нидо қилади», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир, биз уни фақат Муҳаммад ибн Бакрнинг ҳадисидан биламиз.