حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَبِي الشَّوَارِبِ، حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ الْمَاجِشُونَ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي رَافِعٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلاَةِ قَالَ " وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضَ حَنِيفًا وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ إِنَّ صَلاَتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَاىَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ لاَ شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ اللَّهُمَّ أَنْتَ الْمَلِكُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ أَنْتَ رَبِّي وَأَنَا عَبْدُكَ ظَلَمْتُ نَفْسِي وَاعْتَرَفْتُ بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي ذُنُوبِي جَمِيعًا إِنَّهُ لاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ وَاهْدِنِي لأَحْسَنِ الأَخْلاَقِ لاَ يَهْدِي لأَحْسَنِهَا إِلاَّ أَنْتَ وَاصْرِفْ عَنِّي سَيِّئَهَا إِنَّهُ لاَ يَصْرِفُ عَنِّي سَيِّئَهَا إِلاَّ أَنْتَ آمَنْتُ بِكَ تَبَارَكْتَ وَتَعَالَيْتَ أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ " . فَإِذَا رَكَعَ قَالَ " اللَّهُمَّ لَكَ رَكَعْتُ وَبِكَ آمَنْتُ وَلَكَ أَسْلَمْتُ خَشَعَ لَكَ سَمْعِي وَبَصَرِي وَمُخِّي وَعِظَامِي وَعَصَبِي " . فَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ قَالَ " اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ مِلْءَ السَّمَوَاتِ وَالأَرَضِينَ وَمِلْءَ مَا بَيْنَهُمَا وَمِلْءَ مَا شِئْتَ مِنْ شَيْءٍ بَعْدُ " . فَإِذَا سَجَدَ قَالَ " اللَّهُمَّ لَكَ سَجَدْتُ وَبِكَ آمَنْتُ وَلَكَ أَسْلَمْتُ سَجَدَ وَجْهِيَ لِلَّذِي خَلَقَهُ فَصَوَّرَهُ وَشَقَّ سَمْعَهُ وَبَصَرَهُ فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ " . ثُمَّ يَكُونُ آخِرَ مَا يَقُولُ بَيْنَ التَّشَهُّدِ وَالسَّلاَمِ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي مَا قَدَّمْتُ وَمَا أَخَّرْتُ وَمَا أَسْرَرْتُ وَمَا أَعْلَنْتُ وَمَا أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّي أَنْتَ الْمُقَدِّمُ وَأَنْتَ الْمُؤَخِّرُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ namozga turganlarida: «Vajjahtu vajhiya lillazi fatoras-samavati val-arda hanifan va ma ana minal-mushrikin, inna salati va nusuki va mahyaya va mamati lillahi robbil-olamin, la sharika lahu, va bizalika umirtu va ana minal-muslimin. Allohumma antal-malik, la ilaha illa anta, anta robbi va ana abduka, zolamtu nafsi vaʼtaroftu bizanbi, fagʻfir li zunubi jamian, innahu la yagʻfiruz-zunuba illa anta, vahdini liahsanil-axlaq, la yahdi liahsaniha illa anta, vasrif anni sayyiaha, innahu la yasrifu anni sayyiaha illa anta, amantu bika, tabarokta va taolayta, astagʻfiruka va atubu ilayk (Yuzimni hanif boʻlgan holda osmonlaru yerni Yaratgan Zotga qaratdim, men mushriklardan emasman; albatta namozim, qurbonligim, hayotim va oʻlimim olamlar Robbi Alloh uchundir, Uning sherigi yoʻq, men shunga buyurilganman va musulmonlardanman. Ey Allohim, Sen Podshohsan, Sendan boshqa iloh yoʻq, Sen mening Robbimsan, men esa bandangman; oʻzimga zulm qildim va gunohimni eʼtirof etdim, bas, barcha gunohlarimni kechirgil, gunohlarni Sendan boshqa hech kim kechirmaydi; meni eng yaxshi axloqlarga hidoyat qilgil, ularning eng yaxshisiga Sendan boshqa hech kim hidoyat qilmaydi; men dan yomonini bartaraf etgil, men dan uning yomonini Sendan boshqa hech kim bartaraf etmaydi; Senga iymon keltirdim, Sen barakotli va oliysan, Sendan magʻfirat soʻrayman va Senga tavba qilaman)», der edilar. Rukuʼ qilganlarida: «Allohumma laka rakaʼtu va bika amantu va laka aslamtu, xashaa laka samʼi va basori va muxxi va izomi va asobi (Ey Allohim, Sen uchun rukuʼ qildim, Senga iymon keltirdim va Senga taslim boʻldim; qulogʻim, koʻzim, miyam, suyaklarim va paylarim Senga boʻysundi)», der edilar. Boshlarini koʻtarganlarida: «Allohumma robbana lakal-hamdu mila-s-samavati val-arodina va mila ma baynahuma va mila ma shiʼta min shayʼin baʼd (Ey Robbimiz Allohim, osmonlaru yerlarni, ular orasidagini va undan keyin Sen istagan narsani toʻldiruvchi hamd Senga xosdir)», der edilar. Sajda qilganlarida: «Allohumma laka sajadtu va bika amantu va laka aslamtu, sajada vajhiya lillazi xolaqohu fasovvarohu fashaqqo samʼahu va basorohu, fatabarokallohu ahsanul-xoliqin (Ey Allohim, Senga sajda qildim, Senga iymon keltirdim va Senga taslim boʻldim; yuzim oʻzini yaratib, suratga keltirib, qulogʻi va koʻzini ochgan Zotga sajda qildi; eng goʻzal yaratuvchi boʻlgan Alloh barakotlidir)», der edilar. Soʻng tashahhud bilan salom orasida aytadigan oxirgi soʻzlari: «Allohumma-gʻfir li ma qoddamtu va ma axxortu va ma asrortu va ma aʼlantu va ma anta aʼlamu bihi minni, antal-muqoddimu va antal-muaxxir, la ilaha illa anta (Ey Allohim, ilgari qilgan va keyin qiladigan, yashirin va oshkora (gunoh)larimni va Sen mendan koʻra yaxshi biladigan (gunoh)larimni kechirgil; oldinga oʻtkazuvchi ham, ortga suruvchi ham Sensan, Sendan boshqa iloh yoʻqdir)» boʻlardi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan, sahihdir.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ намозга турганларида: «Важжаҳту важҳия лиллази фаторас-самавати вал-арда ҳанифан ва ма ана минал-мушрикин, инна салати ва нусуки ва маҳяя ва мамати лиллаҳи роббил-оламин, ла шарика лаҳу, ва бизалика умирту ва ана минал-муслимин. Аллоҳумма антал-малик, ла илаҳа илла анта, анта робби ва ана абдука, золамту нафси ваътарофту бизанби, фағфир ли зунуби жамиан, иннаҳу ла яғфируз-зунуба илла анта, ваҳдини лиаҳсанил-ахлақ, ла яҳди лиаҳсаниҳа илла анта, васриф анни саййиаҳа, иннаҳу ла ясрифу анни саййиаҳа илла анта, аманту бика, табарокта ва таолайта, астағфирука ва атубу илайк (Юзимни ҳаниф бўлган ҳолда осмонлару ерни Яратган Зотга қаратдим, мен мушриклардан эмасман; албатта намозим, қурбонлигим, ҳаётим ва ўлимим оламлар Робби Аллоҳ учундир, Унинг шериги йўқ, мен шунга буюрилганман ва мусулмонларданман. Эй Аллоҳим, Сен Подшоҳсан, Сендан бошқа илоҳ йўқ, Сен менинг Роббимсан, мен эса бандангман; ўзимга зулм қилдим ва гуноҳимни эътироф этдим, бас, барча гуноҳларимни кечиргил, гуноҳларни Сендан бошқа ҳеч ким кечирмайди; мени энг яхши ахлоқларга ҳидоят қилгил, уларнинг энг яхшисига Сендан бошқа ҳеч ким ҳидоят қилмайди; мен дан ёмонини бартараф этгил, мен дан унинг ёмонини Сендан бошқа ҳеч ким бартараф этмайди; Сенга иймон келтирдим, Сен баракотли ва олийсан, Сендан мағфират сўрайман ва Сенга тавба қиламан)», дер эдилар. Рукуъ қилганларида: «Аллоҳумма лака ракаъту ва бика аманту ва лака асламту, хашаа лака самъи ва басори ва муххи ва изоми ва асоби (Эй Аллоҳим, Сен учун рукуъ қилдим, Сенга иймон келтирдим ва Сенга таслим бўлдим; қулоғим, кўзим, миям, суякларим ва пайларим Сенга бўйсунди)», дер эдилар. Бошларини кўтарганларида: «Аллоҳумма роббана лакал-ҳамду мила-с-самавати вал-ародина ва мила ма байнаҳума ва мила ма шиъта мин шайъин баъд (Эй Роббимиз Аллоҳим, осмонлару ерларни, улар орасидагини ва ундан кейин Сен истаган нарсани тўлдирувчи ҳамд Сенга хосдир)», дер эдилар. Сажда қилганларида: «Аллоҳумма лака сажадту ва бика аманту ва лака асламту, сажада важҳия лиллази холақоҳу фасоввароҳу фашаққо самъаҳу ва басороҳу, фатабарокаллоҳу аҳсанул-холиқин (Эй Аллоҳим, Сенга сажда қилдим, Сенга иймон келтирдим ва Сенга таслим бўлдим; юзим ўзини яратиб, суратга келтириб, қулоғи ва кўзини очган Зотга сажда қилди; энг гўзал яратувчи бўлган Аллоҳ баракотлидир)», дер эдилар. Сўнг ташаҳҳуд билан салом орасида айтадиган охирги сўзлари: «Аллоҳумма-ғфир ли ма қоддамту ва ма аххорту ва ма асрорту ва ма аъланту ва ма анта аъламу биҳи минни, антал-муқоддиму ва антал-муаххир, ла илаҳа илла анта (Эй Аллоҳим, илгари қилган ва кейин қиладиган, яширин ва ошкора (гуноҳ)ларимни ва Сен мендан кўра яхши биладиган (гуноҳ)ларимни кечиргил; олдинга ўтказувчи ҳам, ортга сурувчи ҳам Сенсан, Сендан бошқа илоҳ йўқдир)» бўларди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан, саҳиҳдир.