حَدَّثَنَا أَبُو سَلَمَةَ، يَحْيَى بْنُ الْمُغِيرَةِ الْمَخْزُومِيُّ الْمَدَنِيُّ وَغَيْرُ وَاحِدٍ قَالُوا حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي فُدَيْكٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ الْفَضْلِ، عَنِ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا أَهَمَّهُ الأَمْرُ رَفَعَ رَأْسَهُ إِلَى السَّمَاءِ فَقَالَ " سُبْحَانَ اللَّهِ الْعَظِيمِ " . وَإِذَا اجْتَهَدَ فِي الدُّعَاءِ قَالَ " يَا حَىُّ يَا قَيُّومُ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺni bir ish tashvishga solib qoʻyganda, boshlarini osmon tomon koʻtarib: «Subhanallohil-azim (Ulugʻ Alloh pokdir)» der edilar. Duoda jidd-jahd qilganlarida esa: «Yo Hayyu yo Qayyum (Ey tirik, ey turgʻun-saqlovchi Zot)» der edilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺни бир иш ташвишга солиб қўйганда, бошларини осмон томон кўтариб: «Субҳаналлоҳил-азим (Улуғ Аллоҳ покдир)» дер эдилар. Дуода жидд-жаҳд қилганларида эса: «Ё Ҳайю ё Қайюм (Эй тирик, эй турғун-сақловчи Зот)» дер эдилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир.