حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ أَبُو عَمَّارٍ الْمَرْوَزِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ بْنِ وَاقِدٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بُرَيْدَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي بُرَيْدَةُ، قَالَ أَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَدَعَا بِلاَلاً فَقَالَ " يَا بِلاَلُ بِمَ سَبَقْتَنِي إِلَى الْجَنَّةِ مَا دَخَلْتُ الْجَنَّةَ قَطُّ إِلاَّ سَمِعْتُ خَشْخَشَتَكَ أَمَامِي دَخَلْتُ الْبَارِحَةَ الْجَنَّةَ فَسَمِعْتُ خَشْخَشَتَكَ أَمَامِي فَأَتَيْتُ عَلَى قَصْرٍ مُرَبَّعٍ مُشَرَّفٍ مِنْ ذَهَبٍ فَقُلْتُ لِمَنْ هَذَا الْقَصْرُ فَقَالُوا لِرَجُلٍ مِنَ الْعَرَبِ فَقُلْتُ أَنَا عَرَبِيٌّ لِمَنْ هَذَا الْقَصْرُ قَالُوا لِرَجُلٍ مِنْ قُرَيْشٍ قُلْتُ أَنَا قُرَشِيٌّ لِمَنْ هَذَا الْقَصْرُ قَالُوا لِرَجُلٍ مِنْ أُمَّةِ مُحَمَّدٍ قُلْتُ أَنَا مُحَمَّدٌ لِمَنْ هَذَا الْقَصْرُ قَالُوا لِعُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ " . فَقَالَ بِلاَلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا أَذَّنْتُ قَطُّ إِلاَّ صَلَّيْتُ رَكْعَتَيْنِ وَمَا أَصَابَنِي حَدَثٌ قَطُّ إِلاَّ تَوَضَّأْتُ عِنْدَهَا وَرَأَيْتُ أَنَّ لِلَّهِ عَلَىَّ رَكْعَتَيْنِ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " بِهِمَا " . قَالَ أَبُو عِيسَى وَفِي الْبَابِ عَنْ جَابِرٍ وَمُعَاذٍ وَأَنَسٍ وَأَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " رَأَيْتُ فِي الْجَنَّةِ قَصْرًا مِنْ ذَهَبٍ فَقُلْتُ لِمَنْ هَذَا فَقِيلَ لِعُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ . وَمَعْنَى هَذَا الْحَدِيثِ أَنِّي دَخَلْتُ الْبَارِحَةَ الْجَنَّةَ يَعْنِي رَأَيْتُ فِي الْمَنَامِ كَأَنِّي دَخَلْتُ الْجَنَّةَ هَكَذَا رُوِيَ فِي بَعْضِ الْحَدِيثِ . وَيُرْوَى عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّهُ قَالَ رُؤْيَا الأَنْبِيَاءِ وَحْىٌ .
Burayda (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bir kuni tongda Bilolni chaqirib: «Ey Bilol, sen jannatga mendan oldin nima bilan oʻtib ketding? Men jannatga har qachon kirsam, oldimda sening qadam tovushingni eshitaman. Kechasi men jannatga kirdim va oldimda sening qadam tovushingni eshitdim. Soʻng oltindan boʻlgan toʻrtburchak, balandga koʻtarilgan bir qasrga yetib keldim. ‹Bu qasr kimniki?› deb soʻradim. ‹Arablardan boʻlgan bir kishiniki›, deyishdi. ‹Men ham arabman, bu qasr kimniki?› dedim. ‹Qurayshdan boʻlgan bir kishiniki›, deyishdi. ‹Men ham qurayshlikman, bu qasr kimniki?› dedim. ‹Muhammadning ummatidan boʻlgan bir kishiniki›, deyishdi. ‹Men Muhammadman, bu qasr kimniki?› dedim. ‹Umar ibn al-Xattobniki›, deyishdi», dedilar. Shunda Bilol: «Ey Rasululloh, men har qachon azon aytsam, ortidan ikki rakat namoz oʻqirdim va har qachon menga hadas yetsa (tahoratim buzilsa), shu zahoti tahorat olardim hamda Alloh uchun zimmamda ikki rakat (namoz) bor deb bilardim», dedi. Rasululloh ﷺ: «Ana shu (ikki amaling) bilan (oʻtib ketding)», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu bobda Jobir, Muoz, Anas va Abu Hurayradan ham (rivoyatlar) bor. Nabiy ﷺ: «Jannatda oltindan boʻlgan bir qasrni koʻrdim. ‹Bu kimniki?› dedim. ‹Umar ibn al-Xattobniki›, deyildi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahih gʻaribdir. Bu hadisning maʼnosi shuki, «kechasi men jannatga kirdim» — yaʼni «tushimda goʻyo jannatga kirgandek koʻrdim», degani; baʼzi rivoyatlarda shunday kelgan. Ibn Abbosdan rivoyat qilinadiki, u: «Paygʻambarlarning tushi vahiydir», degan.Бурайда (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бир куни тонгда Билолни чақириб: «Эй Билол, сен жаннатга мендан олдин нима билан ўтиб кетдинг? Мен жаннатга ҳар қачон кирсам, олдимда сенинг қадам товушингни эшитаман. Кечаси мен жаннатга кирдим ва олдимда сенинг қадам товушингни эшитдим. Сўнг олтиндан бўлган тўртбурчак, баландга кўтарилган бир қасрга етиб келдим. ‹Бу қаср кимники?› деб сўрадим. ‹Араблардан бўлган бир кишиники›, дейишди. ‹Мен ҳам арабман, бу қаср кимники?› дедим. ‹Қурайшдан бўлган бир кишиники›, дейишди. ‹Мен ҳам қурайшликман, бу қаср кимники?› дедим. ‹Муҳаммаднинг умматидан бўлган бир кишиники›, дейишди. ‹Мен Муҳаммадман, бу қаср кимники?› дедим. ‹Умар ибн ал-Хаттобники›, дейишди», дедилар. Шунда Билол: «Эй Расулуллоҳ, мен ҳар қачон азон айтсам, ортидан икки ракат намоз ўқирдим ва ҳар қачон менга ҳадас етса (таҳоратим бузилса), шу заҳоти таҳорат олардим ҳамда Аллоҳ учун зиммамда икки ракат (намоз) бор деб билардим», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Ана шу (икки амалинг) билан (ўтиб кетдинг)», дедилар. Абу Исо айтди: Бу бобда Жобир, Муоз, Анас ва Абу Ҳурайрадан ҳам (ривоятлар) бор. Набий ﷺ: «Жаннатда олтиндан бўлган бир қасрни кўрдим. ‹Бу кимники?› дедим. ‹Умар ибн ал-Хаттобники›, дейилди», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳ ғарибдир. Бу ҳадиснинг маъноси шуки, «кечаси мен жаннатга кирдим» — яъни «тушимда гўё жаннатга киргандек кўрдим», дегани; баъзи ривоятларда шундай келган. Ибн Аббосдан ривоят қилинадики, у: «Пайғамбарларнинг туши ваҳийдир», деган.