حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ مَرْثَدٍ، نَحْوَهُ بِمَعْنَاهُ وَزَادَ فِيهِ " فَإِنْ أَبَوْا فَخُذْ مِنْهُمُ الْجِزْيَةَ فَإِنْ أَبَوْا فَاسْتَعِنْ بِاللَّهِ عَلَيْهِمْ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَكَذَا رَوَاهُ وَكِيعٌ وَغَيْرُ وَاحِدٍ عَنْ سُفْيَانَ، . وَرَوَى غَيْرُ، مُحَمَّدِ بْنِ بَشَّارٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ مَهْدِيٍّ، وَذَكَرَ، فِيهِ أَمْرَ الْجِزْيَةِ .
Burayda (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ lashkarga amir joʻnatganlarida unga oʻxshash (tavsiyani) maʼnosi bilan (aytar edilar). (Bu rivoyatda roviy) shuni ziyoda qildi: «Agar (buni) rad etsalar, ulardan jizya ol; agar (uni ham) rad etsalar, ularga qarshi Allohdan yordam soʻra.» Abu Iso aytdi: Buni Vakiʼ va boshqa koʻplar ham Sufyondan shunday rivoyat qilganlar. Muhammad ibn Bashshordan boshqalari ham (uni) Abdurrahmon ibn Mahdiydan rivoyat qilib, unda jizya ishini zikr qilganlar.