حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ سُوَيْدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْعُودٍ، بِحَدِيثَيْنِ أَحَدُهُمَا عَنْ نَفْسِهِ، وَالآخَرُ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ عَبْدُ اللَّهِ إِنَّ الْمُؤْمِنَ يَرَى ذُنُوبَهُ كَأَنَّهُ فِي أَصْلِ جَبَلٍ يَخَافُ أَنْ يَقَعَ عَلَيْهِ وَإِنَّ الْفَاجِرَ يَرَى ذُنُوبَهُ كَذُبَابٍ وَقَعَ عَلَى أَنْفِهِ قَالَ بِهِ هَكَذَا فَطَارَ .
Horis ibn Suvayd (rahimahulloh) aytadi: Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu) bizga ikkita hadis soʻzladi: biri oʻzidan, ikkinchisi Paygʻambar ﷺdan edi. Abdulloh aytdi: «Moʻmin oʻz gunohlarini xuddi togʻning tagida oʻtirib, uning ustiga qulashidan qoʻrqib turgandek koʻradi. Fojir (buzuq) kishi esa oʻz gunohlarini xuddi burni ustiga qoʻnib oʻtgan pashshadek koʻradi». U qoʻli bilan bunday qilib (ishora qildi) va u (pashsha) uchib ketdi.