Har lahzada mazkur oyat–belgilarni koʻrib-bilib turib iymonga kelmaganlar, albatta, qiyomatga ham ishonmagan boʻladilar. Qiyomatda Allohga muloqotda boʻlishdan ular umidsizdirlar. Yaʼni, qiyomat boʻlib, Allohga yoʻliqishlariga ishonmaydilar. Shuning uchun, ular kofirdirlar. Shuning uchun, ularning u dunyo bilan ishlari yoʻq. Ular:

«bu dunyo hayotidan rozi boʻlib, u bilan xotirjam qolganlar»dir.

Ularning fikri-zikri besh kunlik dunyo va uning lazzatidadir. Shu bilan ovunib, xotirjam boʻlib qolganlar. Ularning eng katta ayblari va sifatlari Allohning oyatlaridan gʻofil boʻlganlaridir. Shu boisdan ham, ular har qanday yomonlikni tap tortmasdan qilaveradilar. Natijada:

«Ana oʻshalarning joylari, qilgan kasblari tufayli, jahannamdir».

Ha, ular, bekorga emas, qilgan kasblari tufayli, adolat yuzasidan jahannam azobiga duchor boʻladilar. Ayni paytda, boshqa bir tomonda umuman boshqacha manzaraning shohidi boʻlamiz: