Boʻlib oʻtgan voqealardan soʻng, Aziz va uning atrofidagilarga, xotinning ahliga Yusufning beayb ekanligi alomatlari zohir boʻlib, koʻzlari bilan koʻrganlaridan keyin, uni bir muddat qamashlari ayon boʻldi.

Qiziq va mantiqsiz ish, lekin achchiq haqiqat. Odatda, sogʻlom jamiyatda birov tuhmatga uchrasa, tekshirganlarida uning aybsizligi ayon boʻlsa, uzr aytib, haqiqat tiklanadi. Bularning jamiyati boʻlsa, koʻylakning ort tomonidan yirtilganini koʻrdi. Xotin koʻpchilikning oldida, men uning nafsini xohladim, ammo u oʻzini olib qochdi, deb eʼtirof qildi. Shuningdek, boshqa alomatlar ham boʻlgandir. Qisqasi, Yusuf alayhissalomning pokliklari yuz foiz isbot qilingandan keyin «Sening pokliging sobit boʻldi. Barakalla, kel, endi seni qamab qoʻyaylik», deyishmoqda. Bunday ajoyibotlar faqat ishrat ketidan tushib, ornomusni yoʻqotgan hukmdor, zodagon tabaqalarda boʻlishi mumkin, xolos. Hamma fitnani qoʻzgʻagan, aybning borini qilgan va koʻpchilik oldida «ishni men qildim» deb faxrlanib turgan xotinga esa, hech gap boʻlgani yoʻq. Ammo pok boʻla turib, oʻzini tutgan bechorani begunohligi aniq boʻlgandan soʻng, oʻzlarining obroʻlarini saqlash uchun qamashmoqda. Avom xalq uning qamalganini eshitsa: Ha, oʻzidan bir gap oʻtgan boʻlsa kerak, boʻlmasa, qamashmasdi, deydi-da. Shunday qilib, Yusuf alayhissalomning boshlariga yangi sinov keldi. U kishi qamoqqa tushdi.