Toshdan oʻyib yasagan uylari ularni himoya qilib qolmadi.

Ularga qattiq qichqiriq halokat keltiruvchi azob boʻlishi ham, ehtimol, uylarining toshni oʻyib qilinganidan boʻlsa, ajab emas. Suv balosi, oʻt balosi yoki zilzila boʻlsa, bu uylar oddiy uylarga qaraganda chidamliroq boʻlishi mumkin edi. Shuning uchun ham, Hijr egalari oʻzlarini omonda his etib yurar edilar. Ammo, Alloh taolo ularga oʻzlari kutmagan tomondan balo yogʻdirdi. Bir qichqiriq tovush bilan ishlarini bitirdi. (Qattiq tovush halokatga olib kelishi hozirda ham tasdiqlangan.)

Shu bilan «Hijr» surasidagi qissalar silsilasi tamom boʻldi. Ulardan koʻplab ibratlar olamiz. Jumladan, har qanday kofir va sarkash qavm ajali yetganda halokatga uchrashi muqarrar ekanini tushunib yetamiz. Iymonlilar najot topadi. Oxiri borib, qilingan ishlarning hisob-kitobi boʻladi. Oxiratda ham har kim qilganiga yarasha jazo tortadi. Alloh taolo joriy qilib qoʻygan qonun-qoida shu. Bu dunyoyu u dunyoda najot topay, degan odam Allohga, Paygʻambarga va ilohiy kitobga iymon keltirib, ularning koʻrsatmalariga amal qilib yashamogʻi lozim. Kelasi oyatlarda ana oʻsha maʼnolarni taʼkidlovchi, Allohning yagonaligiga dalolat qiluvchi bayonotlar keladi.