قَالَ لَهُۥ صَاحِبُهُۥ وَهُوَ يُحَاوِرُهُۥٓ أَكَفَرْتَ بِٱلَّذِى خَلَقَكَ مِن تُرَابٍ ثُمَّ مِن نُّطْفَةٍ ثُمَّ سَوَّىٰكَ رَجُلًا
Muhammad Sodiq Muhammad Yusuf: Unga sherigi gaplasha turib: «Seni tuproqdan, so`ngra nutfadan yaratgan va inson etib rostlagan Zotga kufr keltirdingmi?!Унга шериги гаплаша туриб: «Сени тупроқдан, сўнгра нутфадан яратган ва инсон этиб ростлаган Зотга куфр келтирдингми?!Alauddin Mansour: Birodari unga xitob qilib, dedi: «Sen oʻzingni (asli-nasling boʻlmish Odamni) tuproqdan soʻng nutfa — bir tomchi suvdan yaratib, soʻngra uni) inson qilib rostlagan zot — Allohga kofir boʻldingmi?!Биродари унга хитоб қилиб, деди: «Сен ўзингни (асли-наслинг бўлмиш Одамни) тупроқдан сўнг нутфа — бир томчи сувдан яратиб, сўнгра уни) инсон қилиб ростлаган зот — Аллоҳга кофир бўлдингми?!
Yaʼni, molu dunyoga berilgan oʻsha kofir kishining beodobona gaplarini eshitgan moʻmin kishi: seni yoʻqdan bor qilgan, aslingni tuproqdan, soʻngra, senga oʻxshagan zurriyotlaringni bir tomchi nutfadan yaratgan Zotga, bekamu koʻst inson qilib rostlagan Zotga kufr keltirdingmi?–dedi. Chunki, ikki bogʻ egasining gaplaridan kufr ochiq-oydin koʻrinib turardi.
Moʻmin kishi kofirga aslini eslatib, Yaratganni eslatib, kufr keltirishini qoraladi va oʻz mavqeini eʼlon qildi: