U munofiqqa vaʼz-nasihat qilsang, qulogʻiga ilmaydi. Allohni eslatsang, kibr ila oʻzini yuqori tutadi. Gunohi, xatosi va kamchiliklari bilan gerdayadi. Allohdan uyalmaydi ham. Holbuki, yaqindagina: «Qalbimdagi narsaga Alloh guvoh», deb qasam ichayotgan edi. Bunaqa insonga jahannam yetarli, kifoya qiladi. Jahannam qanday ham yomon oʻrin-a?!

Imom Faxriddin Roziy rivoyat qiladilarki, al-Ahnas ibn Shariyq ismli sirti silliq, ichi fasod munofiq bor ekan. Bir kuni Paygʻambar alayhissalom huzurlariga kelib, musulmonchiligini sirtidan chiroyli qilib koʻrsatib, sizga muhabbatim bor, deb qasam ichibdi. Soʻngra, Paygʻambarimiz alayhissalomning huzurlaridan chiqib, musulmonlarning ekinzori va tuyalari oldidan oʻtibdi. Ekinzorga oʻt qoʻyib, tuyalarni oʻldiribdi. Shunda Alloh yuqoridagi oyatni nozil qilgan ekan.

Ibn Jarir Tobariy qilgan rivoyatda Navful Bakoliy: «Men ushbu ummatdagi baʼzi odamlarning sifatini Alloh nozil qilgan kitobda topdim. Ular dunyo uchun hiylaga dinni ishlatadilar. Tillari asaldan shirin, qalblari achitqidan ham achchiq. Odamlarga qoʻy terisini yopinib koʻrinadilar. Qalblari boʻrining qalbidan ham yomon. Alloh taolo: «Hali menga jurʼat qilishyaptimi? Meni deb gʻururga ketishyaptimi?! Oʻz nafsim bilan qasam ichamanki, ularga halimni ham hayron qoldiradigan fitnani yuboraman», deydi», degan ekanlar.

Imom Qurtubiy: «Bu gapni Qurʼonda tadabbur qilib koʻrsam, munofiqlar ekan. «Odamlar ichida dunyo hayotidagi gapi seni ajablantiradiganlari bor», degan oyatda topdim», degan ekanlar.

Bu bir xil toifa odamlar namunasi boʻlsa, kelasi oyatda bunga qarshi toifa odamlar namunasi keltiriladi: