Shunchalik voqealar boʻlib oʻtgandan soʻng ham Bani Isroilning aqli kirmadi. Ular Muso alayhissalomning koʻplab moʻʼjizalarini koʻrib turib, u kishi sababidan Firʼavn zulmidan qutulib turib ham:

«Ey Muso, Allohni ochiq-ravshan koʻrmagunimizcha senga ishonmaymiz», dedilar.

Yaʼni, Bizga Allohning Oʻzini koʻrsatmasang, sening Paygʻambarligingga ishonmaymiz, deyishdi. Bani Isroil moddaparast boʻlganidan oʻzlari his qiladigan narsaga ishonib, boshqa narsalarni inkor etadigan boʻlib qolishgan edi. Ularning uzoq muddat Firʼavn zulmi ostida xor boʻlib yashashlari ham tabiatlarini buzib qoʻygan edi. Uzoq vaqt xor boʻlish odamni shunaqa pastkash qilib qoʻyadi. Kishi tabiatidagi bor yaxshiliklarni ham yoʻq qilib yuboradi va unda qullarga xos xislatni paydo qiladi. Bu holat esa, zulm ostida boʻyin egib yurish, zulm koʻtarilganda hovliqish, neʼmat va yaxshilik yetganda kibr-havo qilishdan iboratdir. Hozirgi zamonda ham uzoq vaqt zulmda xor-zorlikni oʻziga ep koʻrib yurgan xalqlarda shu xislat koʻrilyapti.

Bani Isroilning bu shakkokligi uchun Alloh taolo munosib jazoladi:

«shunda sizni oʻzingiz nazar solib turganingizda yashin urganini eslang».

Yaʼni, Bani Isroilliklarni oʻzlari qarab turgan holda yashin urib, halok boʻldilar.

Alloh taolo rahmati keng Zot, yana ularga rahim qilib, ularni qayta tiriltirdi: