Bu oyati karimada musulmonlarga qilinayotgan xitobdan oʻsha paytda baʼzi ixlosli moʻminlar, yahudiylar iymonga kelib qolsalar kerak, degan orzuda boʻlganlarini koʻrsatadi. Albatta ularning bundoq tamaʼ qilishlariga asos bor edi. Ular bilan Madiynada birga yashab kelayotgan yahudiylar, ilohiy kitobga ega xalq sifatida, yaqinda oxirzamon Paygʻambari chiqishi, ular ul Paygʻambarga birinchi boʻlib iymon keltirishlari haqida tinmay gapirar edilar. Arablarning koʻplari yahudiylardan vasfini eshitgan paygʻambar–Muhammad sollallohu alayhi vasallamni koʻrishlari bilan iymonga keldilar. Endi esa, yahudiylarning oʻzlari ham iymonga kelishini tamaʼ qilishayotgan edilar. Alloh taolo oyatning avvalida ularning mazkur holatlarini vasf etib:

«Ularning iymon keltirishlarini tamaʼ qilasizlarmi?» demoqda.

Yaʼni, ey musulmonlar, sizlar, yahudiylarning iymon keltirib, moʻmin-musulmon boʻlishlaridan umidvor boʻlyapsizlarmi?

Agar sizlarda shundoq umidvorlik haqiqatan boʻlsa, bilib qoʻyingki, ish siz oʻylagandek emas, hol boshqacha.

«Va holbuki, ulardan bir guruhlari Allohning kalomini eshitar edilar va soʻngra uni tushunganlaridan keyin, bilib turib buzar edilar».

Bunday odamlarning iymon keltirishlariga umid qilib boʻlmaydi. Chunki iymon oʻziga yarasha poklik, musaffolik, nurni qabul qilib olishga isteʼdod talab qiladi. Ammo yahudiylarda bu narsaga yaqinlik hech sezilmayapti. Ularning eng yaxshi vakillari boʻlmish diniy olimlariki, Allohning kalomini eshitib, uni tushunib yetgandan soʻng, bilib turib buzsalar, qolganlari nima ham qilar edi?!

Kelasi oyati karimada mazkur nobakor qavmning vasfi davom etadi.