QurʼonҚуръонPaygʻambarlar vorislariПайғамбарлар ворислари
Al-Anbiya surasi · Oyatсураси · Оят12

فَلَمَّآ أَحَسُّوا۟ بَأْسَنَآ إِذَا هُم مِّنْهَا يَرْكُضُونَ

Muhammad Sodiq Muhammad Yusuf: Bizning azobimizni his qilganlarida esa, birdan u yerdan qochishga boshlarlar.Бизнинг азобимизни ҳис қилганларида эса, бирдан у ердан қочишга бошларлар.Alauddin Mansour: Bas, qachonki ular (yaʼni, halok qilingan kimsalar halokatlari oldida) Bizning azobimiz (tushishini) sezib qolishgach, banogoh u joydan qochib qolurlar.Бас, қачонки улар (яъни, ҳалок қилинган кимсалар ҳалокатлари олдида) Бизнинг азобимиз (тушишини) сезиб қолишгач, баногоҳ у жойдан қочиб қолурлар.

323-sahifa · 17-juz · 33-hizb323-саҳифа · 17-жуз · 33-ҳизб
Soʻzma-soʻzСўзма-сўз
فَلَمَّآbas, qachonkiбас, қачонкиأَحَسُّوا۟his qilganlaridaҳис қилганларидаبَأْسَنَآazobimizniазобимизниإِذَاbirdanбирданهُمularуларمِّنْهَاu yerdanу ерданيَرْكُضُونَqochishga boshlarlarқочишга бошларлар
TafsirТафсир

Oʻzlari yashab turgan shahar-qishloqlarga Allohning azobi tushishini his etishlari bilan, darhol u yerlarni tashlab qocha boshlaydilar.