Al-Anbiya surasi · Oyatсураси · Оят14
قَالُوا۟ يَـٰوَيْلَنَآ إِنَّا كُنَّا ظَـٰلِمِينَ
Muhammad Sodiq Muhammad Yusuf: Ular: «Holimizga voy! Biz, albatta, zolim bo`lgan ekanmiz», dedilar.Улар: «Ҳолимизга вой! Биз, албатта, золим бўлган эканмиз», дедилар.Alauddin Mansour: (Ular bir-birlariga): «Ey holimizga voy! Darhaqiqat, bizlar (oʻzimizga) zolim boʻldik», dedilar.(Улар бир-бирларига): «Эй ҳолимизга вой! Дарҳақиқат, бизлар (ўзимизга) золим бўлдик», дедилар.
323-sahifa · 17-juz · 33-hizb323-саҳифа · 17-жуз · 33-ҳизб
Soʻzma-soʻzСўзма-сўз
قَالُوا۟dedilarдедиларيَـٰوَيْلَنَآholimizga voyҳолимизга войإِنَّاalbatta, bizалбатта, бизكُنَّاboʻlgan ekanmizбўлган эканмизظَـٰلِمِينَzolimlarзолимлар
TafsirТафсир
Vaqt oʻtgandan keyin tan olishdi. Qiyomat qoim boʻlib, koʻzlari azobni koʻrgandan keyingina zulmlari yodlariga tushib qoldi. U dunyoda zulm qilib, Robbul Olamiynning Paygʻambarlarini rad etishlari notoʻgʻri boʻlgani xayollariga kelib qoldi.
Endi oʻzlari oʻzlariga duoibad qila boshlaydilar. Dod-voy sola boshlaydilar: