QurʼonҚуръонPaygʻambarlar vorislariПайғамбарлар ворислари
Al-Anbiya surasi · Oyatсураси · Оят61

قَالُوا۟ فَأْتُوا۟ بِهِۦ عَلَىٰٓ أَعْيُنِ ٱلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُونَ

Muhammad Sodiq Muhammad Yusuf: Ular: «Uni odamlar ko`zi oldiga olib kelinglar. Shoyadki, guvoh bo`lsalar», dedilar.Улар: «Уни одамлар кўзи олдига олиб келинглар. Шоядки, гувоҳ бўлсалар», дедилар.Alauddin Mansour: (Shunda ularning kattalari): «Uni odamlar qoshiga keltiringiz! Ular guvoh boʻlsinlar», deyishdi.(Шунда уларнинг катталари): «Уни одамлар қошига келтирингиз! Улар гувоҳ бўлсинлар», дейишди.

327-sahifa · 17-juz · 33-hizb327-саҳифа · 17-жуз · 33-ҳизб
Soʻzma-soʻzСўзма-сўз
قَالُوا۟dedilarдедиларفَأْتُوا۟bas, olib kelinglarбас, олиб келингларبِهِۦuniуниعَلَىٰٓoldigaолдигаأَعْيُنِkoʻziкўзиٱلنَّاسِodamlarодамларلَعَلَّهُمْshoyadki ularшоядки уларيَشْهَدُونَguvoh boʻlsinlarгувоҳ бўлсинлар
TafsirТафсир

Mushriklar xudolarini sindirgan shaxsning adabini berib qoʻyishga qaror qildilar. Ular bu jazo chorasining boshqa odamlar koʻzi oldida boʻlishini afzal koʻrdilar. Shoyadki, boshqalar koʻrib, ibrat olib, bundan keyin hech kim xudolarimizga qoʻl tekkizmasa, deb oʻyladilar. Va nihoyat Ibrohim alayhissalomni odamlar qoshiga keltirib, soʻroq qila boshladilar.