Zakariyo alayhissalomning ajablanishlari ham bejiz emas. Insonlar bilimi va odatiga koʻra hukm qilinsa, u kishining farzand koʻrishlari hech mumkin emas. Chunki, u kishining oʻzlari juda keksa yoshdalar. Rivoyatlarda kelishicha, oʻsha paytda bir yuz yigirma yoshga kirgan edilar. Buning ustiga, xotinlarining tugʻmasligi ham maʼlum va mashhur edi. Farzandsizlikka bir emas, ikki sabab mavjud. Shu boisdan ham, farishtalar suyunchilik xabar keltirishganida:

«U: «Ey Robbim, menga qandoq oʻgʻil boʻlsin?! Oʻzim ulugʻ yoshga kirgan boʻlsam, xotinim tugʻmas boʻlsa?!» – dedi.

Lekin Allohning qatʼiy javobi hamma narsani oʻz oʻrniga tushirdi. Alloh:

«Shundoq, Alloh xohlaganini qiladir», – dedi».

Farzandsizlikning yuqorida zikr etilgan sabablari insonlar uchun mushkul sabablardir. Lekin bu sabablarni bartaraf etish, hatto oʻsha sabablar mavjud boʻlib turgan holatda ham farzand ato etish Allohga juda osondir. U xohlasa, bas, boʻladi. Xohlasa, bir yuz yigirma yoshli chol ham farzand koʻradi. Alloh xohlasa, hatto tugʻmas ayolga ham farzand beradi. Xohlasa, bir yuz yigirma yoshli qari chol va tugʻmas xotindan hatto Paygʻambar tugʻilishini joriy qiladi. Bu ishlar Uning uchun hech gap emas.

Inson uzoq vaqt orziqib kutgan narsasining bashorati kelsa, oʻzini yoʻqotib qoʻygandek, Zakariyo alayhissalomda ham insoniy hayajonli holat yuz berib, qayta-qayta savol berardilar: