Bu oyatda ham johiliy tuzumlar tomonidan ayollarga nisbatan joriy qilingan yana bir zulm bekor qilinmoqda.

Islomdan avval turmushga chiqadigan xotin-qizlarning mahrini ularning valiylari olishar edi. Ayollarni bu ishga goʻyo aloqasi yoʻqdek bilishardi. Qizning otasi, aka-ukasi yoki boshqa yaqin qarindoshlari kuyov tomon bilan savdoni pishirib, mahrni olib, oʻzlari tasarruf qilishardi. Taʼbir joiz boʻlsa, xuddi biror sigirni sotgandek munosabatda boʻlishardi. Islom bu nomaʼqul oldi-berdini harom qildi. Oila qurishni ikki jonning bir- biriga ragʻbati ila, oʻz xohishlari bilan yuzaga keladigan muqaddas bogʻlanishga aylantirdi. Mahrni esa, kelinga berilishi farz boʻlgan haqga aylantirdi.

«Ayollarga mahrlarini koʻngildan chiqarib bering».

Berilganda ham kuyov tomonidan chin qalbdan chiqarib berilishi talab etildi. Shunday qilib, mahr kelinning shaxsiy mulki boʻladigan boʻldi. Bu hol kelinlarni hurmatlash, taqdirlash va erkalashning muhim bir koʻrinishidir. Kelin oʻziga farz sifatida berilgan mahrning toʻlaqonli egasidir. Nima qilsa, oʻzi biladi. Jumladan, uning hammasini yoki bir qismini kuyovga qaytarib berishi ham mumkin.

«Agar ular undan biror narsani chin koʻngildan tutsalar, bas, uni yenglar. Osh boʻlsin, ofiyat boʻlsin».

Chin koʻngildan qaytarib berilgan mahrni kuyov bemalol qabul qilib olsa boʻladi. Shu tariqa Islom ayollarga haq-huquqlarini toʻla olishda yana bir katta hukmni joriy qildi. Ayol kishining obroʻ-eʼtiborini orttirdi.

Kelasi oyat yana yetimlar va ularning mollari masalasiga qaytadi: