Yahudiylar oʻzlarini oʻzlari poklab koʻrsatishadi. Juda ham balanddan kelishadi. Oʻzlarini Allohning bolalari va mahbublari hisoblab: «Bizga doʻzax oʻti tegmaydi, tegsa ham, sanoqli kunlar tegadi, xolos; yahudiy boʻlib tugʻilmaganlar hidoyatga sazovor emas, biz Allohning tanlab olgan xalqimiz», deydilar. Boshqa xalqlar– ularning nazarida–yahudiylarning eshagi hisoblanadi. Yahudiy naslidan boʻlmaganlar ularning diniga kirishi mumkin emas. Ularning oʻzlarini bunchalik yuqori tutishlariga omil boʻlgan narsa bir vaqtlar Alloh tomonidan ularga berilgan fazldir. Haqiqatan ham. Alloh ularni oʻz zamonasidagi bosh-qa xalqlardan koʻra fazllik qildi. Lekin ular Alloh koʻrsatgan yoʻldan boshqa yoʻlga yurdilar. Yer yuzida nohaqliklar qildilar. Alloh harom qilgan narsalarni halol, halol qilgan narsalarni harom, dedilar. Riboxoʻrlik va boshqa jinoyatlarga qoʻl urdilar. Shu bilan birga, yana: «Biz Allohning tanlangan bandalarimiz, umiz-bumiz», deb oʻzlarini poklab koʻrsatadilar va faxrlanadilar.

«Oʻzlarini pok qilib koʻrsatayotganlarni koʻrmaysanmi?!»

Aslida esa, kimni poklash Alloh taoloning Oʻzining ishidir. U zot kimni xohlasa, shuni poklaydi. Poklash uchun adolatni oʻlchov qilib olgan. Insonlarni iymoniga, qilgan amaliga qarab poklaydi. Bu ishda biror bandaga qilcha ham zulm qilmaydi.

«Yoʻq! Alloh kimni xohlasa, shuni poklaydir. Va qilcha zulm qilinmaslar».

Hozirgi kunda asli musulmon ekanligini faxr bilan eslab, ota-bobolarining oʻqigan namoziyu boshqa ibodatlari bilan jannatga kirishni daʼvo qilib yurganlar ham bu ulkan haqiqatni oʻylab koʻrsalar, yaxshi boʻlar edi.