Bu oyati karimada vasf qilingan holat har bir moʻmin uchun ulugʻ baxt va saodatning soʻnggi nuqtasi hisoblanadi. Chunki, moʻmin kishining yagona oliymaqom orzusi–Allohning roziligiga erishishdir. Bu oyatda esa Alloh taoloning Oʻzi Hudaybiyada Paygʻambar alayhissalomga bayʼat qilgan bir ming toʻrt yuz sahobai kiromlardan rozi ekanligini eʼlon qilib turibdi. Bu eʼlon qiyomat kunigacha ibodat, tilovat boʻlib turishi taʼminlangan. Shuning uchun ham, mazkur bayʼatning bir nomi «Bayʼatir-Rizvon»–«rozilik bayʼati»dir.

Imom Muslim rivoyat qilgan hadisi sharifda Paygʻambarimiz Muhammad alayhissalom, daraxt ostida bayʼat qilganlardan birortasi doʻzaxga kirmaydilar, deganlar.

Boshqa bir hadisda esa, Paygʻambar alayhissalom hazrati Jobir roziyallohu anhuga va «Bayʼatir-Rizvon»da ishtirok etgan boshqa sahobiylarga qarata: «Sizlar yer yuzidagi eng yaxshi odamlarsiz», deganlar.

Shunga binoan, har bir musulmon mazkur baxtiyor shaxslarni sevishi, hurmatlashi va eʼzozlashi lozimdir.

Mazkur oyatda Alloh taolo bayʼat qilgan moʻminlardan roziligi xabarini yetkazish bilan birga, ularning qalblaridagi narsani ham bilganini taʼkidlamoqda. Albatta, moʻminlar qalbida Allohning va Uning Rasulining muhabbati, Islom diniga boʻlgan gʻayrat, bayʼatga sodiqlik va boshqa fidokorliklar borligini Allohning Oʻzi yaxshi bilgan. Shu bilan birga, hakiym sifatli Alloh aynan oʻsha paytda moʻminlar qalbiga sokinlik, xotirjamlik soldi. Boʻlmasa, suraning tafsiri muqaddimasida kelganidek, Paygʻambar alayhissalomga itoat qilmaslikkacha borib qolishlari mumkin edi.

Alloh taolo ularga «yaqin fath»ni mukofot qilib berdi. Hudaybiyadan soʻng tezda butun dunyoni fath qilish boshlandi. Ikki oydan koʻp vaqt oʻtmay, birinchi eng muhim fathlardan Xaybar fathi boʻldi. Undan keyin esa, fathlar ketma-ket sodir boʻlaverdi.