Ey Paygʻambar! Kechagina Islomning baʼzi amallarini ado etganlar kelib, senga oʻzlari qilgan baʼzi ishlarini gapirib maqtanadilar. Ular,

«Senga musulmon boʻlganlarini minnat qilurlar».

Aslida, ularning bundoq qilishlari toʻgʻri emas. Ularning maqtanishga haqlari yoʻq. Ularning senga islomlarini minnat qilishga hech qanday haqlari yoʻq. Islom birovga minnat qilinadigan yoki u ila maqtaniladigan narsa emas. Islom har bir bandaning Alloh taolo oldidagi burchidir. Burch esa, ado etiladi. Burchni minnat qilinmaydi. Shuning uchun, ularga:

«Sen: «Menga Islomingizni minnat qilmang. Balki agar sodiq boʻlsangiz, Alloh sizni iymonga hidoyat qilganini minnat qilur», deb ayt».

Demak, iymon va Islomni hech kimga minnat qilib boʻlmaydi. Bu, Alloh taoloning Oʻzi xohlagan bandasiga beradigan ulugʻ neʼmati boʻlib, banda oʻsha neʼmatga shukr qilmogʻi lozim. Shukr esa, iymon va Islom taqozosi boʻyicha yashash, neʼmat beruvchi zot–Allohning roziligini topishga harakat qilish bilan boʻladi.

Va nihoyat, suraning oxirida Alloh taolo Oʻzining hamma narsani biluvchi va koʻruvchi zot ekanligini yana bir bor taʼkidlab qoʻyadi: