Bu dunyoda kofir-mushriklar but-sanamlarni rozi qilish uchun harakat qiladilar. Avval aytilganidek, Allohdan oʻzganing roziligi istalgan, Allohning aytgani qolib, oʻzganing aytgani ado etilgan har bir hodisa Allohga sherik keltirish hisoblanadi. Xuddi shunday, Allohdan oʻzganing aytganini qilayotganlar, ularning hukmiga yurayotganlar, roziligini izlayotganlar boshlariga ogʻir hol tushganda: «Ey sanamim, firqam, qavmim yoki tuzumim, menga oʻzing kushoyish ber», demaydi.

«Yoʻq! Faqat Ungagina duo qilursiz».

Ha, unday paytda hamma Allohdan yordam soʻrab, faqat Ungagina murojaat qiladi.

«U esa, xohlasa, siz duo qilgan narsaga kushoyish berur».

Xohlamasa, kushoyish bermaydi. U zotning xohishi cheksiz. Buning ustiga, U zotning Oʻzi kimga kushoyish berishini Oʻz kitobida aytib qoʻygan.

«Siz esa shirk keltirayotgan narsangizni unutursiz».

Ha, ogʻir holatga tushib qolgan mushrik faqat Alloh taologagina yolboradi. Oʻzi shirk keltirgan hamma narsalarni esdan chiqaradi.

Hozirgi kunimizda bunga har qadamda dalillar uchraydi. Umri boʻyi dinga qarshi kurashib yurganlar ham boshiga ogʻir holat tushganda, dinga ruxsat berib, din ahliga, ulamolarga yaxshi gapirib, oʻzi ham dinga moyil ekanini izhor etib qoladi.

Aslida, bunday ogʻir holatlar eslatish, ogohlantirish uchun ekanligi keyingi oyatlardan tushunib olinadi: