Bu ikki oyatning umumiy maʼnosi quyidagicha: Fayb, yaʼni bandalarning ilmi yetmagan narsani faqat Alloh taoloning Oʻzigina biladi. Hamda uni hech kimga bildirmaydi ham. Ammo baʼzi gʻayb narsalarni Oʻzi xohlagan Paygʻambarlariga bildirishi mumkin. Shunda ham baʼzi gap-soʻzlar aralashib, adashib ketishining oldini olib, oʻsha Paygʻambari oldidan ham, ortidan ham muhofaza qilib yuruvchi farishtalarni qoʻyib qoʻyadi. Demak gʻayb ilmini faqat Alloh taoloning Oʻzi-yu baʼzisini Paygʻambar sollallohu alayhi vasallam bilishlari mumkin. Shundoq ekan, nima uchun moʻmin-musulmonlar ichidan koʻplab kishilar turli parixon, folbin, romchi va boshqalarga eʼtiqod qoʻyib, ularga murojaat qilishib, soʻzlariga ishonishadi. Bu, bidʼat va xurofotdan boshqa narsa emas.