حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَوْفٍ الطَّائِيُّ، حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ خَالِدٍ الْوَهْبِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ، عَنْ عِيسَى بْنِ مَعْقِلِ ابْنِ أُمِّ مَعْقِلٍ الأَسَدِيِّ، - أَسَدُ خُزَيْمَةَ - حَدَّثَنِي يُوسُفُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَلاَمٍ، عَنْ جَدَّتِهِ أُمِّ مَعْقِلٍ، قَالَتْ لَمَّا حَجَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَجَّةَ الْوَدَاعِ وَكَانَ لَنَا جَمَلٌ فَجَعَلَهُ أَبُو مَعْقِلٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأَصَابَنَا مَرَضٌ وَهَلَكَ أَبُو مَعْقِلٍ وَخَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ حَجِّهِ جِئْتُهُ فَقَالَ " يَا أُمَّ مَعْقِلٍ مَا مَنَعَكِ أَنْ تَخْرُجِي مَعَنَا " . قَالَتْ لَقَدْ تَهَيَّأْنَا فَهَلَكَ أَبُو مَعْقِلٍ وَكَانَ لَنَا جَمَلٌ هُوَ الَّذِي نَحُجُّ عَلَيْهِ فَأَوْصَى بِهِ أَبُو مَعْقِلٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ . قَالَ " فَهَلاَّ خَرَجْتِ عَلَيْهِ فَإِنَّ الْحَجَّ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَأَمَّا إِذْ فَاتَتْكِ هَذِهِ الْحَجَّةُ مَعَنَا فَاعْتَمِرِي فِي رَمَضَانَ فَإِنَّهَا كَحَجَّةٍ " . فَكَانَتْ تَقُولُ الْحَجُّ حَجَّةٌ وَالْعُمْرَةُ عُمْرَةٌ وَقَدْ قَالَ هَذَا لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا أَدْرِي أَلِيَ خَاصَّةً .
Ummu Maʼqil (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U: «Rasululloh ﷺ Vidolashuv hajini qilganlarida, bizning bir tuyamiz bor edi. Abu Maʼqil uni Alloh yoʻliga (vaqf qilib) berdi. Soʻng bizga kasallik yetdi va Abu Maʼqil vafot etdi. Nabiy ﷺ (hajga) chiqdilar. U zot hajlarini tugatib boʻlganlaridan keyin, men u zotning huzurlariga keldim. Shunda u zot ﷺ: ‹Ey Ummu Maʼqil, biz bilan birga (hajga) chiqishingga nima toʻsqinlik qildi?› dedilar. Men: ‹Biz tayyorlangan edik, ammo Abu Maʼqil vafot etdi. Bizning bir tuyamiz bor edi, biz unda haj qilardik, lekin Abu Maʼqil uni Alloh yoʻliga vasiyat qilib qoldirdi›, dedim. U zot ﷺ: ‹Unda nega unga minib (hajga) chiqmading? Axir haj ham Alloh yoʻlida-ku. Endi bu hajni biz bilan birga (qilishni) boy bersang, Ramazonda umra qil, chunki u haj kabidir›, dedilar», der edi. U: «Haj — hajdir, umra — umradir. Buni menga Rasululloh ﷺ aytdilar, bu menga xosmi yoki yoʻqmi, bilmayman», der edi.Умму Маъқил (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У: «Расулуллоҳ ﷺ Видолашув ҳажини қилганларида, бизнинг бир туямиз бор эди. Абу Маъқил уни Аллоҳ йўлига (вақф қилиб) берди. Сўнг бизга касаллик етди ва Абу Маъқил вафот этди. Набий ﷺ (ҳажга) чиқдилар. У зот ҳажларини тугатиб бўлганларидан кейин, мен у зотнинг ҳузурларига келдим. Шунда у зот ﷺ: ‹Эй Умму Маъқил, биз билан бирга (ҳажга) чиқишингга нима тўсқинлик қилди?› дедилар. Мен: ‹Биз тайёрланган эдик, аммо Абу Маъқил вафот этди. Бизнинг бир туямиз бор эди, биз унда ҳаж қилардик, лекин Абу Маъқил уни Аллоҳ йўлига васият қилиб қолдирди›, дедим. У зот ﷺ: ‹Унда нега унга миниб (ҳажга) чиқмадинг? Ахир ҳаж ҳам Аллоҳ йўлида-ку. Энди бу ҳажни биз билан бирга (қилишни) бой берсанг, Рамазонда умра қил, чунки у ҳаж кабидир›, дедилар», дер эди. У: «Ҳаж — ҳаждир, умра — умрадир. Буни менга Расулуллоҳ ﷺ айтдилар, бу менга хосми ёки йўқми, билмайман», дер эди.