حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي الزِّنَادِ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ لَقَدْ عَابَتْ ذَلِكَ عَائِشَةُ - رضى الله عنها - أَشَدَّ الْعَيْبِ يَعْنِي حَدِيثَ فَاطِمَةَ بِنْتِ قَيْسٍ وَقَالَتْ إِنَّ فَاطِمَةَ كَانَتْ فِي مَكَانٍ وَحْشٍ فَخِيفَ عَلَى نَاحِيَتِهَا فَلِذَلِكَ رَخَّصَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Urva (rahimahulloh) otasidan rivoyat qiladi: U aytdi: Oisha (roziyallohu anho) buni — yaʼni Fotima binti Qaysning hadisini — qattiq aybladi va: «Albatta, Fotima xilvat (kimsasiz) bir joyda edi, uning atrofidan xavfsirashdi, shuning uchun Rasululloh ﷺ unga (uydan chiqishga) ruxsat berdilar», dedi.Урва (раҳимаҳуллоҳ) отасидан ривоят қилади: У айтди: Оиша (розияллоҳу анҳо) буни — яъни Фотима бинти Қайснинг ҳадисини — қаттиқ айблади ва: «Албатта, Фотима хилват (кимсасиз) бир жойда эди, унинг атрофидан хавфсирашди, шунинг учун Расулуллоҳ ﷺ унга (уйдан чиқишга) рухсат бердилар», деди.