Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Bir kishi yoʻlda ketayotgan edi, qattiq chanqab ketdi. Bas, bir quduqni topib, unga tushdi-da, suv ichdi. Soʻng chiqsa, bir it chanqoqdan tilini chiqarib hansirab, (nam) tuproqni yalayotgan ekan. Shunda u kishi: ‹Bu itga ham menga yetgan chanqoq kabi (chanqoq) yetibdi›, dedi-da, quduqqa tushib, mahsisini (suvga) toʻldirdi va uni ogʻzi bilan tishlab (yuqoriga) chiqdi, soʻng itga suv ichirdi. Bas, Alloh undan minnatdor boʻlib, uni magʻfirat qildi». Shunda (sahobalar): «Ey Allohning Rasuli, bizga hayvonlar (uchun qilgan yaxshiligimiz) sababli ham ajr bormi?» dedilar. U zot: «Har bir tirik jon (uchun qilingan yaxshilik)da ajr bordir», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Бир киши йўлда кетаётган эди, қаттиқ чанқаб кетди. Бас, бир қудуқни топиб, унга тушди-да, сув ичди. Сўнг чиқса, бир ит чанқоқдан тилини чиқариб ҳансираб, (нам) тупроқни ялаётган экан. Шунда у киши: ‹Бу итга ҳам менга етган чанқоқ каби (чанқоқ) етибди›, деди-да, қудуққа тушиб, маҳсисини (сувга) тўлдирди ва уни оғзи билан тишлаб (юқорига) чиқди, сўнг итга сув ичирди. Бас, Аллоҳ ундан миннатдор бўлиб, уни мағфират қилди». Шунда (саҳобалар): «Эй Аллоҳнинг Расули, бизга ҳайвонлар (учун қилган яхшилигимиз) сабабли ҳам ажр борми?» дедилар. У зот: «Ҳар бир тирик жон (учун қилинган яхшилик)да ажр бордир», дедилар.