Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Bir kishi yoʻlda ketayotgan edi, uni chanqoqlik qattiq qiynadi. Shunda u bir quduqni topib, unga tushdi va suv ichib chiqdi. Qarasa, bir it chanqoqdan tili osilib, nam tuproqni yalayapti. Kishi: ‹Bu itga ham menga yetgan chanqoqdek chanqoqlik yetibdi›, dedi-da, quduqqa tushib, maxsisini (etigini) suvga toʻldirdi, soʻng uni ogʻzida tishlab (yuqoriga) chiqquncha koʻtarib chiqib, itni sugʻordi. Shunda Alloh uning (bu ishidan) minnatdor boʻlib, uni magʻfirat qildi», dedilar. Odamlar: «Yo Rasululloh, bizga hayvonlar (uchun qilgan yaxshiligimiz)da ham ajr bormi?» deyishdi. U zot: «Har bir nam jigarli (jonivor)da ajr bordir», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бир киши йўлда кетаётган эди, уни чанқоқлик қаттиқ қийнади. Шунда у бир қудуқни топиб, унга тушди ва сув ичиб чиқди. Қараса, бир ит чанқоқдан тили осилиб, нам тупроқни ялаяпти. Киши: ‹Бу итга ҳам менга етган чанқоқдек чанқоқлик етибди›, деди-да, қудуққа тушиб, махсисини (этигини) сувга тўлдирди, сўнг уни оғзида тишлаб (юқорига) чиққунча кўтариб чиқиб, итни суғорди. Шунда Аллоҳ унинг (бу ишидан) миннатдор бўлиб, уни мағфират қилди», дедилар. Одамлар: «Ё Расулуллоҳ, бизга ҳайвонлар (учун қилган яхшилигимиз)да ҳам ажр борми?» дейишди. У зот: «Ҳар бир нам жигарли (жонивор)да ажр бордир», дедилар.