حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُمَرَ بْنِ عَلِيٍّ الْمُقَدَّمِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا أَشْعَثُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، - يَعْنِي السِّجِسْتَانِيَّ ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، وَهَذَا، لَفْظُهُ ح وَحَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَتِ الْمَرْأَةُ تَكُونُ مِقْلاَتًا فَتَجْعَلُ عَلَى نَفْسِهَا إِنْ عَاشَ لَهَا وَلَدٌ أَنْ تُهَوِّدَهُ فَلَمَّا أُجْلِيَتْ بَنُو النَّضِيرِ كَانَ فِيهِمْ مِنْ أَبْنَاءِ الأَنْصَارِ فَقَالُوا لاَ نَدَعُ أَبْنَاءَنَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { لاَ إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَىِّ } قَالَ أَبُو دَاوُدَ الْمِقْلاَتُ الَّتِي لاَ يَعِيشُ لَهَا وَلَدٌ .
Muhammad ibn Umar ibn Ali al-Muqaddamiy bizga aytib berdi: Ashʼas ibn Abdulloh — yaʼni as-Sijistoniy — bizga aytib berdi (boshqa sanad bilan ham); Muhammad ibn Bashshor ham bizga aytib berdi: Ibn Abu Adiy bizga aytib berdi — lafz shunikidir (boshqa sanad bilan ham); al-Hasan ibn Ali ham bizga aytib berdi: Vahb ibn Jarir bizga aytib berdi: Shuʼbadan, u Abu Bishrdan, u Said ibn Jubayrdan, u Ibn Abbosdan rivoyat qildi. (Ibn Abbos roziyallohu anhumo) dedi: (Johiliyat davrida) bir ayolning bolasi yashamasa (oʻlaversa), agar oʻzining bir bolasi yashab qolsa, uni yahudiy qilishni oʻziga ahd qilib olardi. Banun-Naziyr (qabilasi) (Madinadan) chiqarib yuborilganda, ular ichida ansorlarning bolalaridan ham bor edi. (Ansorlar): «Bolalarimizni (yahudiylarga) tashlab qoʻymaymiz», deyishdi. Shunda Alloh azza va jalla: {Dinda zoʻrlash yoʻqdir. Albatta, hidoyat (toʻgʻri yoʻl) zalolatdan (adashishdan) ravshan ajraldi} (oyatini) nozil qildi. Abu Dovud dedi: «Miqlot» — bu bolasi yashamaydigan (ayol)dir.Муҳаммад ибн Умар ибн Али ал-Муқаддамий бизга айтиб берди: Ашъас ибн Абдуллоҳ — яъни ас-Сижистоний — бизга айтиб берди (бошқа санад билан ҳам); Муҳаммад ибн Башшор ҳам бизга айтиб берди: Ибн Абу Адий бизга айтиб берди — лафз шуникидир (бошқа санад билан ҳам); ал-Ҳасан ибн Али ҳам бизга айтиб берди: Ваҳб ибн Жарир бизга айтиб берди: Шуъбадан, у Абу Бишрдан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди. (Ибн Аббос розияллоҳу анҳумо) деди: (Жоҳилият даврида) бир аёлнинг боласи яшамаса (ўлаверса), агар ўзининг бир боласи яшаб қолса, уни яҳудий қилишни ўзига аҳд қилиб оларди. Банун-Назийр (қабиласи) (Мадинадан) чиқариб юборилганда, улар ичида ансорларнинг болаларидан ҳам бор эди. (Ансорлар): «Болаларимизни (яҳудийларга) ташлаб қўймаймиз», дейишди. Шунда Аллоҳ азза ва жалла: {Динда зўрлаш йўқдир. Албатта, ҳидоят (тўғри йўл) залолатдан (адашишдан) равшан ажралди} (оятини) нозил қилди. Абу Довуд деди: «Миқлот» — бу боласи яшамайдиган (аёл)дир.