حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَدَبَ أَصْحَابَهُ فَانْطَلَقُوا إِلَى بَدْرٍ فَإِذَا هُمْ بِرَوَايَا قُرَيْشٍ فِيهَا عَبْدٌ أَسْوَدُ لِبَنِي الْحَجَّاجِ فَأَخَذَهُ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَعَلُوا يَسْأَلُونَهُ أَيْنَ أَبُو سُفْيَانَ فَيَقُولُ وَاللَّهِ مَا لِي بِشَىْءٍ مِنْ أَمْرِهِ عِلْمٌ وَلَكِنْ هَذِهِ قُرَيْشٌ قَدْ جَاءَتْ فِيهِمْ أَبُو جَهْلٍ وَعُتْبَةُ وَشَيْبَةُ ابْنَا رَبِيعَةَ وَأُمَيَّةُ بْنُ خَلَفٍ . فَإِذَا قَالَ لَهُمْ ذَلِكَ ضَرَبُوهُ فَيَقُولُ دَعُونِي دَعُونِي أُخْبِرْكُمْ . فَإِذَا تَرَكُوهُ قَالَ وَاللَّهِ مَا لِي بِأَبِي سُفْيَانَ مِنْ عِلْمٍ وَلَكِنْ هَذِهِ قُرَيْشٌ قَدْ أَقْبَلَتْ فِيهِمْ أَبُو جَهْلٍ وَعُتْبَةُ وَشَيْبَةُ ابْنَا رَبِيعَةَ وَأُمَيَّةُ بْنُ خَلَفٍ قَدْ أَقْبَلُوا . وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي وَهُوَ يَسْمَعُ ذَلِكَ فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ " وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنَّكُمْ لَتَضْرِبُونَهُ إِذَا صَدَقَكُمْ وَتَدَعُونَهُ إِذَا كَذَبَكُمْ هَذِهِ قُرَيْشٌ قَدْ أَقْبَلَتْ لِتَمْنَعَ أَبَا سُفْيَانَ " . قَالَ أَنَسٌ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَذَا مَصْرَعُ فُلاَنٍ غَدًا " . وَوَضَعَ يَدَهُ عَلَى الأَرْضِ " وَهَذَا مَصْرَعُ فُلاَنٍ غَدًا " . وَوَضَعَ يَدَهُ عَلَى الأَرْضِ " وَهَذَا مَصْرَعُ فُلاَنٍ غَدًا " . وَوَضَعَ يَدَهُ عَلَى الأَرْضِ فَقَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا جَاوَزَ أَحَدٌ مِنْهُمْ عَنْ مَوْضِعِ يَدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَ بِهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأُخِذَ بِأَرْجُلِهِمْ فَسُحِبُوا فَأُلْقُوا فِي قَلِيبِ بَدْرٍ .
Muso ibn Ismoil bizga aytib berdi: Hammod bizga aytib berdi: Sobitdan, u Anasdan rivoyat qildi: Rasululloh ﷺ sahobalarini (jangga) chaqirdilar, ular Badr tomon yoʻlga chiqishdi. Birdan ular Qurayshning suv tashuvchi tuyalariga duch kelishdi, ular ichida Banul-Hajjojga tegishli qora bir qul bor edi. Rasululloh ﷺning sahobalari uni ushlab olishdi-da, undan: «Abu Sufyon qayerda?» deb soʻray boshlashdi. U: «Allohga qasamki, men uning ishidan hech narsa bilmayman, lekin mana bu Quraysh keldi, ular ichida Abu Jahl, Utba va Shayba — Robiʼaning ikki oʻgʻli — hamda Umayya ibn Xalaf bor», derdi. U ularga shu gapni aytganida uni urishardi, shunda u: «Qoʻyib yuboringlar, qoʻyib yuboringlar, men sizlarga aytib beraman», derdi. Ular uni qoʻyib yuborishganda esa, u: «Allohga qasamki, men Abu Sufyon haqida hech narsa bilmayman, lekin mana bu Quraysh keldi, ular ichida Abu Jahl, Utba va Shayba — Robiʼaning ikki oʻgʻli — hamda Umayya ibn Xalaf bor, (ular) kelishdi», derdi. Nabiy ﷺ esa namoz oʻqir va buni eshitib turardilar. Namozdan boʻshaganlarida: «Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, u sizlarga rost gapirsa urar ekansizlar, yolgʻon gapirsa qoʻyib yuborar ekansizlar. Mana bu Quraysh Abu Sufyonni himoya qilish uchun keldi», dedilar. Anas dedi: Rasululloh ﷺ: «Mana bu yer ertaga falonchi yiqiladigan joy», deb qoʻllarini yerga qoʻydilar; «Mana bu yer ertaga falonchi yiqiladigan joy», deb qoʻllarini yerga qoʻydilar; «Mana bu yer ertaga falonchi yiqiladigan joy», deb qoʻllarini yerga qoʻydilar va: «Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, ulardan biror kishi Rasululloh ﷺ qoʻllarini qoʻygan joydan (nariga) oʻtmadi (oʻsha yerda yiqildi)», dedilar. Soʻng Rasululloh ﷺ ular (haqida) buyruq berdilar, oyoqlaridan tutib sudralib, Badr qudugʻiga tashlab yuborildi.Мусо ибн Исмоил бизга айтиб берди: Ҳаммод бизга айтиб берди: Собитдан, у Анасдан ривоят қилди: Расулуллоҳ ﷺ саҳобаларини (жангга) чақирдилар, улар Бадр томон йўлга чиқишди. Бирдан улар Қурайшнинг сув ташувчи туяларига дуч келишди, улар ичида Банул-Ҳажжожга тегишли қора бир қул бор эди. Расулуллоҳ ﷺнинг саҳобалари уни ушлаб олишди-да, ундан: «Абу Суфён қаерда?» деб сўрай бошлашди. У: «Аллоҳга қасамки, мен унинг ишидан ҳеч нарса билмайман, лекин мана бу Қурайш келди, улар ичида Абу Жаҳл, Утба ва Шайба — Робиъанинг икки ўғли — ҳамда Умайя ибн Халаф бор», дерди. У уларга шу гапни айтганида уни уришарди, шунда у: «Қўйиб юборинглар, қўйиб юборинглар, мен сизларга айтиб бераман», дерди. Улар уни қўйиб юборишганда эса, у: «Аллоҳга қасамки, мен Абу Суфён ҳақида ҳеч нарса билмайман, лекин мана бу Қурайш келди, улар ичида Абу Жаҳл, Утба ва Шайба — Робиъанинг икки ўғли — ҳамда Умайя ибн Халаф бор, (улар) келишди», дерди. Набий ﷺ эса намоз ўқир ва буни эшитиб турардилар. Намоздан бўшаганларида: «Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, у сизларга рост гапирса урар экансизлар, ёлғон гапирса қўйиб юборар экансизлар. Мана бу Қурайш Абу Суфённи ҳимоя қилиш учун келди», дедилар. Анас деди: Расулуллоҳ ﷺ: «Мана бу ер эртага фалончи йиқиладиган жой», деб қўлларини ерга қўйдилар; «Мана бу ер эртага фалончи йиқиладиган жой», деб қўлларини ерга қўйдилар; «Мана бу ер эртага фалончи йиқиладиган жой», деб қўлларини ерга қўйдилар ва: «Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, улардан бирор киши Расулуллоҳ ﷺ қўлларини қўйган жойдан (нарига) ўтмади (ўша ерда йиқилди)», дедилар. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ улар (ҳақида) буйруқ бердилар, оёқларидан тутиб судралиб, Бадр қудуғига ташлаб юборилди.