Hafs ibn Umar an-Namariy bizga Shuʼba orqali rivoyat qilib aytdi, u Abul-Fayzdan, u Sulaym ibn Omirdan — Himyardan boʻlgan bir kishidan — rivoyat qildi: Muoviya bilan rumliklar (Vizantiya) oʻrtasida ahd-paymon bor edi. U (Muoviya) ahd muddati tugay deganda jang qilish uchun ularning yurtlari tomon yurar edi. Shunda bir kishi ot yoki yoʻrgʻa ot ustida kelib: «Allohu akbar, Allohu akbar! Ahdga vafo qilinsin, xiyonat boʻlmasin!» deyardi. Qarashsa, u Amr ibn Abasa ekan. Muoviya uning oldiga (odam) yuborib, undan (bu haqda) soʻradi. U: «Men Rasulullohni ﷺ: ‹Kimning biron qavm bilan ahd-paymoni boʻlsa, uning muddati tugamaguncha yoki teng ravishda (ogohlantirib) ularga ahdni qaytarib bermaguncha, dugunni mahkamlamasin ham, yechmasin ham (ahd bilan oʻ ynashmasin)›, deb aytayotganlarini eshitdim», dedi. Shunda Muoviya (yurishidan) qaytdi.Ҳафс ибн Умар ан-Намарий бизга Шуъба орқали ривоят қилиб айтди, у Абул-Файздан, у Сулайм ибн Омирдан — Ҳимярдан бўлган бир кишидан — ривоят қилди: Муовия билан румликлар (Византия) ўртасида аҳд-паймон бор эди. У (Муовия) аҳд муддати тугай деганда жанг қилиш учун уларнинг юртлари томон юрар эди. Шунда бир киши от ёки йўрға от устида келиб: «Аллоҳу акбар, Аллоҳу акбар! Аҳдга вафо қилинсин, хиёнат бўлмасин!» деярди. Қарашса, у Амр ибн Абаса экан. Муовия унинг олдига (одам) юбориб, ундан (бу ҳақда) сўради. У: «Мен Расулуллоҳни ﷺ: ‹Кимнинг бирон қавм билан аҳд-паймони бўлса, унинг муддати тугамагунча ёки тенг равишда (огоҳлантириб) уларга аҳдни қайтариб бермагунча, дугунни маҳкамламасин ҳам, ечмасин ҳам (аҳд билан ў йнашмасин)›, деб айтаётганларини эшитдим», деди. Шунда Муовия (юришидан) қайтди.