حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، وَعَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُثْمَانُ بْنُ السَّائِبِ، أَخْبَرَنِي أَبِي وَأُمُّ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَبِي مَحْذُورَةَ، عَنْ أَبِي مَحْذُورَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَحْوَ هَذَا الْخَبَرِ وَفِيهِ " الصَّلاَةُ خَيْرٌ مِنَ النَّوْمِ الصَّلاَةُ خَيْرٌ مِنَ النَّوْمِ فِي الأُولَى مِنَ الصُّبْحِ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَحَدِيثُ مُسَدَّدٍ أَبْيَنُ قَالَ فِيهِ قَالَ وَعَلَّمَنِي الإِقَامَةَ مَرَّتَيْنِ مَرَّتَيْنِ " اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ حَىَّ عَلَى الصَّلاَةِ حَىَّ عَلَى الصَّلاَةِ حَىَّ عَلَى الْفَلاَحِ حَىَّ عَلَى الْفَلاَحِ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ " . وَقَالَ عَبْدُ الرَّزَّاقِ " وَإِذَا أَقَمْتَ الصَّلاَةَ فَقُلْهَا مَرَّتَيْنِ قَدْ قَامَتِ الصَّلاَةُ قَدْ قَامَتِ الصَّلاَةُ أَسَمِعْتَ " . قَالَ فَكَانَ أَبُو مَحْذُورَةَ لاَ يَجُزُّ نَاصِيَتَهُ وَلاَ يَفْرِقُهَا لأَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم مَسَحَ عَلَيْهَا .
Hasan ibn Ali bizga aytib berdi: Abu Osim va Abdurrazzoq bizga Ibn Jurayjdan aytib berdilar. U aytdi: Menga Usmon ibn as-Soib xabar berdi: Menga otam va Abdulmalik ibn Abu Mahzuraning onasi Abu Mahzura (roziyallohu anhu)dan, u Nabiy ﷺdan shu xabarga oʻxshashini xabar berdilar. Unda: «As-solatu xayrun minan-navm, as-solatu xayrun minan-navm — bomdodning birinchi (azoni)da», (degan jumla bor). Abu Dovud aytdi: Musaddadning hadisi ravshanroqdir. Unda u (Abu Mahzura): «(Nabiy ﷺ) menga iqomatni ikki marta-ikki martadan oʻrgatdilar: ‹Allohu akbar, Allohu akbar. Ashhadu an lo ilaha illalloh, ashhadu an lo ilaha illalloh. Ashhadu anna Muhammadan rasululloh, ashhadu anna Muhammadan rasululloh. Hayya alas-salah, hayya alas-salah. Hayya alal-falah, hayya alal-falah. Allohu akbar, Allohu akbar. Lo ilaha illalloh›», dedi. Abdurrazzoq esa: «Namozga iqomat aytganingda, uni ikki marta ‹Qad qomatis-salah, qad qomatis-salah› deb aytasan. Eshitdingmi?» (degan jumlani keltirdi). (Roviy) aytdi: Abu Mahzura peshona sochini qirqmas va uni ayirmas edi, chunki Nabiy ﷺ uni (qoʻllari bilan) silagan edilar.Ҳасан ибн Али бизга айтиб берди: Абу Осим ва Абдурраззоқ бизга Ибн Журайждан айтиб бердилар. У айтди: Менга Усмон ибн ас-Соиб хабар берди: Менга отам ва Абдулмалик ибн Абу Маҳзуранинг онаси Абу Маҳзура (розияллоҳу анҳу)дан, у Набий ﷺдан шу хабарга ўхшашини хабар бердилар. Унда: «Ас-солату хайрун минан-навм, ас-солату хайрун минан-навм — бомдоднинг биринчи (азони)да», (деган жумла бор). Абу Довуд айтди: Мусаддаднинг ҳадиси равшанроқдир. Унда у (Абу Маҳзура): «(Набий ﷺ) менга иқоматни икки марта-икки мартадан ўргатдилар: ‹Аллоҳу акбар, Аллоҳу акбар. Ашҳаду ан ло илаҳа иллаллоҳ, ашҳаду ан ло илаҳа иллаллоҳ. Ашҳаду анна Муҳаммадан расулуллоҳ, ашҳаду анна Муҳаммадан расулуллоҳ. Ҳайя алас-салаҳ, ҳайя алас-салаҳ. Ҳайя алал-фалаҳ, ҳайя алал-фалаҳ. Аллоҳу акбар, Аллоҳу акбар. Ло илаҳа иллаллоҳ›», деди. Абдурраззоқ эса: «Намозга иқомат айтганингда, уни икки марта ‹Қад қоматис-салаҳ, қад қоматис-салаҳ› деб айтасан. Эшитдингми?» (деган жумлани келтирди). (Ровий) айтди: Абу Маҳзура пешона сочини қирқмас ва уни айирмас эди, чунки Набий ﷺ уни (қўллари билан) силаган эдилар.