حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُصَفَّى الْحِمْصِيُّ، حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ، حَدَّثَنَا الزُّبَيْدِيُّ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلاَةِ رَفَعَ يَدَيْهِ حَتَّى تَكُونَا حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ ثُمَّ كَبَّرَ وَهُمَا كَذَلِكَ فَيَرْكَعُ ثُمَّ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَرْفَعَ صُلْبَهُ رَفَعَهُمَا حَتَّى تَكُونَا حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ ثُمَّ قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ وَلاَ يَرْفَعُ يَدَيْهِ فِي السُّجُودِ وَيَرْفَعُهُمَا فِي كُلِّ تَكْبِيرَةٍ يُكَبِّرُهَا قَبْلَ الرُّكُوعِ حَتَّى تَنْقَضِيَ صَلاَتُهُ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ namozga turganlarida qoʻllarini yelkalari barobarida boʻlguncha koʻtarardilar, soʻng qoʻllari shu holatda turgan paytida takbir aytar, keyin ruku qilardilar. Soʻng belini koʻtarmoqchi boʻlganlarida, qoʻllarini yelkalari barobarida boʻlguncha koʻtarib: ‹Samiʼallohu liman hamidah› derdilar. Sajdada esa qoʻllarini koʻtarmasdilar, balki rukudan oldin aytadigan har bir takbirda namozlari tugaguncha ularni koʻtarardilar.»Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ намозга турганларида қўлларини елкалари баробарида бўлгунча кўтарардилар, сўнг қўллари шу ҳолатда турган пайтида такбир айтар, кейин руку қилардилар. Сўнг белини кўтармоқчи бўлганларида, қўлларини елкалари баробарида бўлгунча кўтариб: ‹Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ› дердилар. Саждада эса қўлларини кўтармасдилар, балки рукудан олдин айтадиган ҳар бир такбирда намозлари тугагунча уларни кўтарардилар.»