حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ، حَدَّثَنَا أَبِي وَبَقِيَّةُ، عَنْ شُعَيْبٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، وَأَبُو سَلَمَةَ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، كَانَ يُكَبِّرُ فِي كُلِّ صَلاَةٍ مِنَ الْمَكْتُوبَةِ وَغَيْرِهَا يُكَبِّرُ حِينَ يَقُومُ ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْكَعُ ثُمَّ يَقُولُ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ ثُمَّ يَقُولُ رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ قَبْلَ أَنْ يَسْجُدَ ثُمَّ يَقُولُ اللَّهُ أَكْبَرُ حِينَ يَهْوِي سَاجِدًا ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَسْجُدُ ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَقُومُ مِنَ الْجُلُوسِ فِي اثْنَتَيْنِ فَيَفْعَلُ ذَلِكَ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ حَتَّى يَفْرُغَ مِنَ الصَّلاَةِ ثُمَّ يَقُولُ حِينَ يَنْصَرِفُ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنِّي لأَقْرَبُكُمْ شَبَهًا بِصَلاَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِنْ كَانَتْ هَذِهِ لَصَلاَتُهُ حَتَّى فَارَقَ الدُّنْيَا . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَذَا الْكَلاَمُ الأَخِيرُ يَجْعَلُهُ مَالِكٌ وَالزُّبَيْدِيُّ وَغَيْرُهُمَا عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ وَوَافَقَ عَبْدُ الأَعْلَى عَنْ مَعْمَرٍ شُعَيْبَ بْنَ أَبِي حَمْزَةَ عَنِ الزُّهْرِيِّ .
Amr ibn Usmon bizga aytib berib, otam va Baqiyya Shuaybdan, (u) az-Zuhriydan (aytib berdi). (Az-Zuhriy:) Menga Abu Bakr ibn Abdurrahmon va Abu Salama xabar berdilarki, Abu Hurayra (roziyallohu anhu) farz va boshqa har bir namozda takbir aytar edi: (oʻrnidan) tik turganida takbir aytar, soʻng ruku qilganida takbir aytar, soʻng ‹Samiʼallohu liman hamidah› ‹Alloh Oʻziga hamd aytganni eshitdi› der, soʻng sajda qilishdan avval ‹Robbana va lakal hamd› ‹Ey Robbimiz, hamd Senga xosdir› der, soʻng sajdaga egilganida ‹Allohu akbar› der, soʻng sajdadan boshini koʻtarganida takbir aytar, soʻng (yana) sajda qilganida takbir aytar, soʻng boshini koʻtarganida takbir aytar, soʻng ikki (rakat)dagi oʻtirishdan turganida takbir aytar edi. Ana shuni namozni tugatguncha har bir rakatda qilar, soʻng (namozdan) qaytganida: «Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, men namozda sizlarning Rasululloh ﷺ namozlariga eng oʻxshashingizman», der edi. Mana shu (namoz) u zotning dunyodan oʻtganlarigacha (oʻqigan) namozlari edi. Abu Dovud aytdi: Bu oxirgi soʻzni Molik, az-Zubaydiy va boshqalar az-Zuhriydan, (u) Ali ibn Husayndan (rivoyat) qilib keltirganlar. Abdulaʼlo esa Maʼmardan (rivoyat qilib) Shuayb ibn Abu Hamzaga, (u) az-Zuhriyga (muvofiq) tushdi.Амр ибн Усмон бизга айтиб бериб, отам ва Бақийя Шуайбдан, (у) аз-Зуҳрийдан (айтиб берди). (Аз-Зуҳрий:) Менга Абу Бакр ибн Абдурраҳмон ва Абу Салама хабар бердиларки, Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) фарз ва бошқа ҳар бир намозда такбир айтар эди: (ўрнидан) тик турганида такбир айтар, сўнг руку қилганида такбир айтар, сўнг ‹Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ› ‹Аллоҳ Ўзига ҳамд айтганни эшитди› дер, сўнг сажда қилишдан аввал ‹Роббана ва лакал ҳамд› ‹Эй Роббимиз, ҳамд Сенга хосдир› дер, сўнг саждага эгилганида ‹Аллоҳу акбар› дер, сўнг саждадан бошини кўтарганида такбир айтар, сўнг (яна) сажда қилганида такбир айтар, сўнг бошини кўтарганида такбир айтар, сўнг икки (ракат)даги ўтиришдан турганида такбир айтар эди. Ана шуни намозни тугатгунча ҳар бир ракатда қилар, сўнг (намоздан) қайтганида: «Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, мен намозда сизларнинг Расулуллоҳ ﷺ намозларига энг ўхшашингизман», дер эди. Мана шу (намоз) у зотнинг дунёдан ўтганларигача (ўқиган) намозлари эди. Абу Довуд айтди: Бу охирги сўзни Молик, аз-Зубайдий ва бошқалар аз-Зуҳрийдан, (у) Али ибн Ҳусайндан (ривоят) қилиб келтирганлар. Абдулаъло эса Маъмардан (ривоят қилиб) Шуайб ибн Абу Ҳамзага, (у) аз-Зуҳрийга (мувофиқ) тушди.