Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ «Samiallohu liman hamidah» deganlarida: «Allohumma robbano lakal-hamdu milʼas-samoi» (Allohim, Robbimiz, osmon toʻla hamd Sengadir), — der edilar. Muʼammil (oʻz rivoyatida): «Milʼas-samavoti va milʼal-arzi va milʼa mo shiʼta min shayʼin baʼdu, ahlas-sanoi val-majdi, ahaqqu mo qolal-abdu, va kulluno laka abdun, lo moniʼa limo aʼtoyta» (koʻklar toʻla, yer toʻla va shulardan keyin Oʻzing istagan narsalar toʻla. Ey sano va ulugʻvorlik egasi! Bu banda aytgan eng haqli (soʻz)dir, biz hammamiz Senga bandamiz. Sen ato etgan narsani toʻsguvchi yoʻq), — (deb ziyoda qildi). Mahmud: «Va lo muʼtiya limo manaʼta» (Sen toʻsgan narsani beruvchi yoʻq), — deb ziyoda qildi. Soʻng (roviylar): «Va lo yanfaʼu zal-jaddi minkal-jaddu» (boylik egasiga uning boyligi Sening (huzuringda) foyda bermaydi), — (degan soʻzda) muvofiq boʻldilar. Bishr: «Robbano lakal-hamdu», — dedi. Mahmud esa «Allohumma», — demadi, balki: «Robbano va lakal-hamdu», — dedi.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ «Самиаллоҳу лиман ҳамидаҳ» деганларида: «Аллоҳумма роббано лакал-ҳамду милъас-самои» (Аллоҳим, Роббимиз, осмон тўла ҳамд Сенгадир), — дер эдилар. Муъаммил (ўз ривоятида): «Милъас-самавоти ва милъал-арзи ва милъа мо шиъта мин шайъин баъду, аҳлас-санои вал-мажди, аҳаққу мо қолал-абду, ва куллуно лака абдун, ло мониъа лимо аътойта» (кўклар тўла, ер тўла ва шулардан кейин Ўзинг истаган нарсалар тўла. Эй сано ва улуғворлик эгаси! Бу банда айтган энг ҳақли (сўз)дир, биз ҳаммамиз Сенга бандамиз. Сен ато этган нарсани тўсгувчи йўқ), — (деб зиёда қилди). Маҳмуд: «Ва ло муътия лимо манаъта» (Сен тўсган нарсани берувчи йўқ), — деб зиёда қилди. Сўнг (ровийлар): «Ва ло янфаъу зал-жадди минкал-жадду» (бойлик эгасига унинг бойлиги Сенинг (ҳузурингда) фойда бермайди), — (деган сўзда) мувофиқ бўлдилар. Бишр: «Роббано лакал-ҳамду», — деди. Маҳмуд эса «Аллоҳумма», — демади, балки: «Роббано ва лакал-ҳамду», — деди.