حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرٍو، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جَعْفَرٍ، عَنِ ابْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُنَيْسٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى خَالِدِ بْنِ سُفْيَانَ الْهُذَلِيِّ - وَكَانَ نَحْوَ عُرَنَةَ وَعَرَفَاتٍ - فَقَالَ " اذْهَبْ فَاقْتُلْهُ " . قَالَ فَرَأَيْتُهُ وَحَضَرَتْ صَلاَةُ الْعَصْرِ فَقُلْتُ إِنِّي لأَخَافُ أَنْ يَكُونَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ مَا إِنْ أُؤَخِّرُ الصَّلاَةَ فَانْطَلَقْتُ أَمْشِي وَأَنَا أُصَلِّي أُومِئُ إِيمَاءً نَحْوَهُ فَلَمَّا دَنَوْتُ مِنْهُ قَالَ لِي مَنْ أَنْتَ قُلْتُ رَجُلٌ مِنَ الْعَرَبِ بَلَغَنِي أَنَّكَ تَجْمَعُ لِهَذَا الرَّجُلِ فَجِئْتُكَ فِي ذَاكَ . قَالَ إِنِّي لَفِي ذَاكَ فَمَشَيْتُ مَعَهُ سَاعَةً حَتَّى إِذَا أَمْكَنَنِي عَلَوْتُهُ بِسَيْفِي حَتَّى بَرَدَ .
Abdulloh ibn Unays (roziyallohu anhu) shunday dedi: «Rasululloh ﷺ meni Xolid ibn Sufyon al-Huzaliy tomon yubordilar — u Urana va Arafot tomonda edi. U zot: ‹Bor, uni oʻldir›, dedilar. (Abdulloh ibn Unays) aytdi: Men uni koʻrdim, asr namozi vaqti ham yetib kelgan edi. Shunda men: ‹Men u bilan oramda namozni keiktiradigan (jang) boʻlishidan qoʻrqaman›, dedim. Bas, men namoz oʻqiy turib, u tomonga ishora bilan (rukuʼ-sajdani) imo qilgan holda yurib ketdim. Unga yaqinlashganimda, u menga: ‹Sen kimsan?› dedi. Men: ‹Arablardan bir kishiman. Menga sen mana shu kishiga qarshi (qoʻshin) toʻplayotganing yetib keldi, men ham shu (maqsad)da huzuringga keldim›, dedim. U: ‹Men haqiqatan shu (ish)daman›, dedi. Bas, men u bilan birga bir muddat yurdim, qachonki imkonim boʻlganda, qilichim bilan ustiga chiqib (zarba berib), u sovuganicha (oʻlguncha urdim)».Абдуллоҳ ибн Унайс (розияллоҳу анҳу) шундай деди: «Расулуллоҳ ﷺ мени Холид ибн Суфён ал-Ҳузалий томон юбордилар — у Урана ва Арафот томонда эди. У зот: ‹Бор, уни ўлдир›, дедилар. (Абдуллоҳ ибн Унайс) айтди: Мен уни кўрдим, аср намози вақти ҳам етиб келган эди. Шунда мен: ‹Мен у билан орамда намозни кеиктирадиган (жанг) бўлишидан қўрқаман›, дедим. Бас, мен намоз ўқий туриб, у томонга ишора билан (рукуъ-саждани) имо қилган ҳолда юриб кетдим. Унга яқинлашганимда, у менга: ‹Сен кимсан?› деди. Мен: ‹Араблардан бир кишиман. Менга сен мана шу кишига қарши (қўшин) тўплаётганинг етиб келди, мен ҳам шу (мақсад)да ҳузурингга келдим›, дедим. У: ‹Мен ҳақиқатан шу (иш)даман›, деди. Бас, мен у билан бирга бир муддат юрдим, қачонки имконим бўлганда, қиличим билан устига чиқиб (зарба бериб), у совуганича (ўлгунча урдим)».