حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، قَالَ حَدَّثَنِي الزُّهْرِيُّ، حَدَّثَنِي عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ أَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ زَمْعَةَ، قَالَ لَمَّا اسْتُعِزَّ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا عِنْدَهُ فِي نَفَرٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ دَعَاهُ بِلاَلٌ إِلَى الصَّلاَةِ فَقَالَ مُرُوا مَنْ يُصَلِّي لِلنَّاسِ . فَخَرَجَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ زَمَعَةَ فَإِذَا عُمَرُ فِي النَّاسِ وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ غَائِبًا فَقُلْتُ يَا عُمَرُ قُمْ فَصَلِّ بِالنَّاسِ فَتَقَدَّمَ فَكَبَّرَ فَلَمَّا سَمِعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَوْتَهُ وَكَانَ عُمَرُ رَجُلاً مُجْهِرًا قَالَ " فَأَيْنَ أَبُو بَكْرٍ يَأْبَى اللَّهُ ذَلِكَ وَالْمُسْلِمُونَ يَأْبَى اللَّهُ ذَلِكَ وَالْمُسْلِمُونَ " . فَبَعَثَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَجَاءَ بَعْدَ أَنْ صَلَّى عُمَرُ تِلْكَ الصَّلاَةَ فَصَلَّى بِالنَّاسِ .
Abdulloh ibn Zamʼa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺning kasalliklari ogʻirlashganda, men u zotning huzurlarida musulmonlardan bir jamoa ila birga edim. Bilol u zotni namozga chaqirdi. U zot: «Birovga aytinglar, odamlarga namoz oʻqib bersin», dedilar. Shunda Abdulloh ibn Zamʼa chiqdi va Umarni odamlar orasida koʻrdi, Abu Bakr esa hozir emas edi. Men: «Ey Umar, turib odamlarga namoz oʻqib bering», dedim. U oldinga oʻtib, takbir aytdi. Rasululloh ﷺ uning ovozini eshitganlarida — Umar baland ovozli kishi edi — : «Abu Bakr qani? Alloh bunga yoʻl qoʻymaydi va musulmonlar ham; Alloh bunga yoʻl qoʻymaydi va musulmonlar ham», dedilar. Soʻng Abu Bakrga (kishi) yubordilar. U Umar oʻsha namozni oʻqib boʻlganidan keyin keldi va odamlarga namoz oʻqib berdi.Абдуллоҳ ибн Замъа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺнинг касалликлари оғирлашганда, мен у зотнинг ҳузурларида мусулмонлардан бир жамоа ила бирга эдим. Билол у зотни намозга чақирди. У зот: «Бировга айтинглар, одамларга намоз ўқиб берсин», дедилар. Шунда Абдуллоҳ ибн Замъа чиқди ва Умарни одамлар орасида кўрди, Абу Бакр эса ҳозир эмас эди. Мен: «Эй Умар, туриб одамларга намоз ўқиб беринг», дедим. У олдинга ўтиб, такбир айтди. Расулуллоҳ ﷺ унинг овозини эшитганларида — Умар баланд овозли киши эди — : «Абу Бакр қани? Аллоҳ бунга йўл қўймайди ва мусулмонлар ҳам; Аллоҳ бунга йўл қўймайди ва мусулмонлар ҳам», дедилар. Сўнг Абу Бакрга (киши) юбордилар. У Умар ўша намозни ўқиб бўлганидан кейин келди ва одамларга намоз ўқиб берди.